สกายไลเนอร์ | รีวิวของ 雨妤魚

พิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณูนางาซากิ

พิพิธภัณฑ์ทรงโดมที่ตั้งอยู่บนเนินเตี้ยใกล้จุดศูนย์กลางการระเบิด เก็บรักษาและจัดแสดงเอกสารและสิ่งของของผู้ประสบเหตุประมาณ 1,500 ชิ้น เรียนรู้ได้อย่างเข้าใจง่ายผ่านรูปแบบนิทรรศการที่เล่าเรื่องความโหดร้ายของระเบิดปรมาณู ประวัติศาสตร์อาวุธนิวเคลียร์ และความปรารถนาสันติภาพ

• นางาซากิ
• พิพิธภัณฑ์ศิลป์ / พิพิธภัณฑ์ / สถานที่ทางวัฒนธรรม

เพราะเพื่อนอยากมาพิพิธภัณฑ์ระเบิดปรมาณู ส่วนฉันพอดีไม่ได้จัดแผนไว้เลยตามมาด้วย ถือโอกาสเก็บจุดระเบิดปรมาณูแห่งที่สองด้วย แม้จะไม่ได้สนใจมากนัก แต่เห็นชาวต่างชาติหลายคนตั้งใจดูกันมาก ฉันเลยดูคำแปลตามไปอยู่นาน
ที่ประทับใจที่สุดคือวิดีโอเกี่ยวกับพลังทำลายของระเบิดปรมาณู ดูไป 2-3 รอบแล้วก็ยังรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง

วัดเซ็นโซจิ

สถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังที่เป็นตัวแทนของอาซากุสะ มีผู้มาสักการะต่อปีอย่างน้อย 30 ล้านคน เป็นวัดสำคัญที่เป็นตัวแทนของกรุงโตเกียว ซึ่งมีงานประเพณีตลอดปีหลากหลาย เช่น ฮัตสึโมเดะ (Hatsumode) และเซ็ตสึบุน (Setsubun) ประตูคามินาริมงซึ่งถือเป็นสัญลักษณ์ของอาซากุสะ แขวนโคมไฟสีแดงขนาดใหญ่ และมีเทพฟูจินกับเทพไรจินประดิษฐานอยู่ซ้าย-ขวา ที่ “ถนนช้อปปิ้งนากามิเสะ” ระยะประมาณ 250 เมตรจากคามินาริมงไปถึงวิหารหลัก มีร้านของฝากและร้านอาหารเรียงราย

• อาซะกุสะ / โตเกียวสกายทรี
• ศาลเจ้า / วัด

วัดเซ็นโซจิถือเป็นจุดเช็กอินที่ถ้ามาโตเกียวแล้วต้องไปจริง ๆ เหมือนถ้าไม่ได้ถ่ายรูปที่คามินาริมงก็เหมือนยังมาไม่ถึงโตเกียว วัดใหญ่และอลังการมาก นักท่องเที่ยวเยอะสุด ๆ และมีคนใส่กิโมโนกันเยอะมาก แน่นอนว่าฉันก็ไม่พลาดเหมือนกัน ได้ยินมาว่าเซียมซีที่นี่แม่นมาก

ครั้งแรกที่ไปวัดเซ็นโซจิ ฉันกับครอบครัวอยู่กันถึง 7 ชั่วโมงเต็ม เดินเล่น ช้อปปิ้ง ซื้อของฝาก กินไอศกรีมมัทฉะ Taisho ที่อร่อยมาก เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ผ่านไป ตอนนี้คิดดูก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยู่ได้นานขนาดนั้น

แน่นอนว่าฉันก็ลองเสี่ยงเซียมซีด้วย แต่ดันมีไม้หล่นออกมา 2 อัน ตอนนั้นฉันจำเลขทั้งสองอันไว้ พอเปิดใบแรกออกมาดู กลายเป็นโชคร้ายเฉยเลย ฉันเลยแอบดันกลับเข้าไปเงียบ ๆ ฮ่า ๆ พอเปิดลิ้นชักของเลขที่สอง ถึงจะไม่ใช่โชคร้าย แต่ในหัวตอนนั้นมีแต่ใบโชคร้ายเมื่อกี้เต็มไปหมด เพราะกลัวแม่ล้อ เลยทำเป็นไม่เห็นไปเลย

ครั้งที่สองที่ไปอีก ฉันคิดว่าเอาเถอะ ไม่ว่าจะได้ดีหรือไม่ดีก็ยอมรับได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แถมครั้งนี้มาคนเดียวด้วย!

ผลคือได้เลข 89 ตอนแรกยังคิดว่า 89? แอบด่าฉันอยู่หรือเปล่า พอเปิดดูแล้วกลับเป็นไดคิจิ โชคดีมากเลย! ในใบเซียมซียังเขียนว่าฉันเป็นเหมือนหยกดิบ และอนาคตจะได้เจอผู้มีพระคุณ ตอนนั้นดีใจมาก เพราะกำลังจะเริ่มเข้าสังคมทำงาน เลยค่อนข้างกังวล พอได้อ่านคำเหล่านั้นก็รู้สึกเหมือนได้กำลังใจเต็ม ๆ เลยเอาใบไดคิจิกลับบ้านไปเก็บไว้ด้วย และขออวดนิดนึง〜🤭

ถึงตอนนี้จะเพิ่งผ่านไป 3 เดือน และยังไม่ได้เจอผู้มีพระคุณอะไร แต่ได้ยินว่าโชคจากเซียมซีมีระยะเวลา 1 ปี หวังว่าอีก 1 ปีให้หลังพอกลับมามอง มันจะตรงจริง ๆ และหวังว่าตอนนั้นจะยังมีโอกาสได้มาโตเกียวอีก

ISHIYA “ชิโรอิ โคอิบิโตะ”

“ชิโรอิ โคอิบิโตะ” ขนมขึ้นชื่อของฮอกไกโดที่ใคร ๆ ในญี่ปุ่นก็รู้จัก สินค้านี้ถือกำเนิดขึ้นเมื่อบริษัท อิชิยะ เซกะ จำกัด ซึ่งเดิมผลิตขนมพื้นบ้านแบบดั้งเดิม ตัดสินใจเริ่มผลิตขนมตะวันตกระดับพรีเมียมโดยใช้วัตถุดิบคุณภาพจากฮอกไกโด แม้เวลาจะผ่านมากว่า 40 ปีนับจากวันวางจำหน่าย ก็ยังคงได้รับความนิยมอย่างมั่นคงในฐานะของฝากยอดคลาสสิกจากฮอกไกโด

• ฮอกไกโด
• ขนม

ชิโรอิ โคอิบิโตะ เป็นหนึ่งในของฝากที่ฉันชอบมากตั้งแต่เด็ก ๆ เลย!
เป็นคุกกี้สอดไส้ไวท์ช็อกโกแลตที่อร่อยมาก〜
เป็นตัวเลือกคลาสสิกที่ไม่มีวันพลาดจริง ๆ!

เมื่อก่อนเวลานึกอยากกิน ก็จะไปซื้อ Oreo หรือแบบที่คล้าย ๆ กันใน 7-11 ที่มี 4 ชิ้น ราคา 25 เยนมากินแก้อยาก แต่สำหรับฉันตอนเด็ก ๆ นี่ถือว่าแพงมากเลย ฮ่า ๆ
สุดท้ายพอไปญี่ปุ่นเองแล้วซื้อกลับมา ดันปล่อยไว้จนหมดอายุ...? เสียดายมาก...

แต่ในรูปนี้เป็นชิ้นที่คุณป้าที่ทำงานพาร์ตไทม์เลี้ยงฉัน เพราะตอนนั้นฉันไม่มีรูปอยู่พอดี เลยหน้าด้านไปบอกคุณป้าว่า
คุณป้าคะ เอามาให้หนูกินสักชิ้นได้ไหม แล้วเขาก็ใจดีให้มาจริง ๆ ฮ่า ๆๆ
หวานจัง... ฉันว่าตัวเองแก่แล้ว ทนคุกกี้ที่หวานมาก ๆ ไม่ค่อยไหวแล้ว

แต่พอพูดถึงชิโรอิ โคอิบิโตะ ฉันมีความทรงจำเศร้า ๆ อยู่เรื่องหนึ่ง ตอนประถมไปเล่นบ้านเพื่อน ฉันคิดว่าเพื่อนที่สนิทที่สุดกับฉันกลับมาจากญี่ปุ่น แล้วให้เพื่อนอีกคนเป็นกล่องใหญ่ทั้งกล่อง พอฉันเห็นก็โวยวายว่าทำไมเขาได้ทั้งกล่อง แต่ฉันไม่มี ได้แค่คุกกี้ชิ้นเดียว... ตอนนี้นึกย้อนกลับไปแล้วอายมาก
จริง ๆ ไปเป็นแขกบ้านคนอื่นก็ควรมีมารยาท แล้วฉันก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้คุกกี้เลยด้วย เฮ้อ
แต่มันเป็นความรู้สึกแบบคาใจน่ะ ฮ่า ๆ
รู้สึกว่าเราสนิทกับเขาที่สุดแท้ ๆ ทำไมฉันถึงไม่ได้ทั้งกล่อง แต่ไม่รู้ทำไมฉันจำเรื่องนี้ได้ตลอดเลยนะ?