21 เมนูอาหารท้องถิ่นที่ต้องกินให้ได้เมื่อไปคิวชู

“ฮากาตะราเมง” หนึ่งใน “ราเมงท้องถิ่น 3 อันดับของญี่ปุ่น” โดดเด่นด้วยซุปกระดูกหมูสีขาวขุ่นเข้มข้นและเส้นเล็กตรง
สไตล์ฮากาตะยังมีการเติมขิงดองสีแดงหรือผักกาดดองเผ็ดเพื่อเปลี่ยนรส และสามารถสั่งระดับความแข็งของเส้นได้ตามชอบ
แต่ละร้านให้รสซุปต่างกัน บางร้านเน้นความเข้มข้นสุด ๆ ขณะที่บางร้านบาลานซ์ความกลมกล่อมกับรสหลังทานที่เบากว่า
ฟุกุโอกะยังมีราเมงท้องถิ่นอย่าง “คุรุเมะราเมง” และ “นางาฮามะราเมง” อีกด้วย ต่อให้กินราเมงทุกวันก็ยังสนุกกับความหลากหลายได้ไม่เบื่อ
อยากรู้จักราเมงท้องถิ่นของฟุกุโอกะให้มากขึ้น ลองดูบทความนี้เป็นข้อมูลเพิ่มเติม

“โมตสึนาเบะ” หม้อไฟที่ทำจากเครื่องในวัว (โฮรุมง) กะหล่ำปลี และกุยช่าย ก็เป็นเมนูท้องถิ่นยอดนิยมมาก
ซุปที่ปรุงจากดาชิคัตสึโอะหรือคมบุ เติมฐานรสด้วยโชยุหรือมิโซะ แล้วเพิ่มกลิ่นรสด้วยพริกและกระเทียม เข้ากับเครื่องในได้สุด ๆ
ความหวานของเครื่องในผสานกับดาชิและความเผ็ดนิด ๆ ช่วยกระตุ้นความอยากอาหาร
ปิดท้ายแบบฮากาตะนิยมใส่ “เส้นจัมปง”
เพลิดเพลินกับเส้นที่คลุกเคล้าความอร่อยจากเครื่องและน้ำซุปให้เต็มที่
โมตสึนาเบะมี 3 แบบคือ โชยุ มิโซะ และแบบคล้ายมิซึทากิ แต่แบบคลาสสิกคือโชยุ
ถ้ากินครั้งแรก แนะนำเริ่มจากแบบโชยุ

“เมนไทโกะเผ็ด” ของฝากยอดฮิตระดับต้น ๆ ของฟุกุโอกะ
ต่างจากเมนไทโกะที่กินกันในคันโตหรือคันไซ เพราะของฟุกุโอกะเป็นการนำ “ทาราโกะ” ไปหมักให้เผ็ดนิด ๆ
รสเผ็ดกำลังดีพร้อมความอร่อยของไข่ปลา ทำให้เข้ากับข้าวสุด ๆ
จะใช้ปรุงพาสตาก็ดี หรือผสมกับเนยและมายองเนสแล้วทาบนขนมปังฝรั่งเศสก็ดี เป็นวัตถุดิบที่ช่วยชูรสให้หลายเมนูได้

เมืองโยบุโกะในซากะเป็นแหล่งประมงที่มีชื่อเรื่องปลาหมึกอร่อย
“ปลาหมึกโยบุโกะ” ที่จับได้ที่นี่ถูกเรียกว่าเป็นราชาแห่งปลาหมึก โดดเด่นเรื่องความใส เนื้อสัมผัส และความหวาน จนได้รับความนิยมสูง ความกรุบหนึบแบบนี้หาวัตถุดิบอื่นเทียบได้ยาก
แนะนำกินแบบซาชิมิสด ๆ จะได้รสชาติเต็มที่สุด

“ซิซิลเลียนไรซ์” คือข้าวราดสลัด เนื้อผัดกับหัวหอม แล้วปิดท้ายด้วยมายองเนส
มีหลายที่มา แต่หนึ่งในเรื่องเล่าคือเริ่มจากอาหารพนักงานที่ได้รับความนิยม จึงปรับหน้าตาให้น่ากินและนำมาเสิร์ฟลูกค้า กลายเป็น “ซิซิลเลียนไรซ์” อย่างที่รู้จักกัน
เป็นเมนูเรียบง่าย แต่ด้วยวัตถุดิบและการปรุงที่ต่างกันทำให้รสและภาพรวมเปลี่ยนไปมาก ลองชิมเทียบหลายร้านก็สนุกดี
บางร้านใช้เนื้อแบรนด์ของซากะ ทำให้กลายเป็นซิซิลเลียนไรซ์แบบจัดเต็ม

พูดถึง “จัมปง” หลายคนอาจนึกถึงนางาซากิเป็นหลัก แต่ซากะก็มีจัมปงท้องถิ่นเหมือนกัน
จัมปงของซากะที่พัฒนามาในสไตล์ของตัวเอง ใส่ผักเยอะและปรุงรสค่อนข้างเข้ม
ลองชิมเทียบ “จัมปง” ซากะที่เข้ากับซุปทงคตสึ เส้นหนานุ่มหนึบและเครื่องแน่น ๆ กับจัมปงนางาซากิดู

“ซาเซโบะเบอร์เกอร์” กลายเป็นเมนูยอดนิยมทั่วประเทศไปแล้ว
ความลงตัวของแพตตี้ที่พิถีพิถัน ผักสด ซอสสูตรพิเศษ และขนมปัง ทำให้ได้รสชาติที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร
ซาเซโบะในนางาซากิถือเป็นแหล่งกำเนิดแฮมเบอร์เกอร์ในญี่ปุ่น และถูกส่งต่อในฐานะโซลฟู้ดของคนท้องถิ่น
ถ้ามาถึงแหล่งกำเนิดแล้ว ไม่กินเบอร์เกอร์ท้องถิ่นก็คงพลาด

“ข้าวตุรกี” คือเมนูจานเดียวที่รวมพิลาฟ สปาเกตตี และพอร์กคัตสึไว้ในจานเดียว
จะเรียกว่าเป็น “ชุดเด็ก” เวอร์ชันผู้ใหญ่ก็คงได้ เพราะรวมของโปรดไว้ครบในจานเดียว
ชุดคลาสสิกคือหมูทอด พิลาฟ และสปาเกตตี แต่บางร้านมีแฮมเบิร์กหรือกุ้งทอดด้วย อะไรจะอยู่ในจานขึ้นกับร้าน
เหมาะสำหรับคนที่อยากกินหลายอย่างในมื้อเดียว

“นางาซากิจัมปง” คือการผัดวัตถุดิบกว่าสิบชนิด เช่น ผักและอาหารทะเล แล้วใส่เส้นหนาสูตรเฉพาะลงในซุปสีขาวขุ่นจากกระดูกไก่หรือกระดูกหมู ก่อนต้มให้เดือด
เครื่องเยอะจึงไม่ใช่แค่อร่อย แต่ยังมีคุณค่าทางโภชนาการสูง
แบบซุปฐานทงคตสึจะได้รสเข้มข้น ส่วนแบบฐานกระดูกไก่จะเบากว่า ทำให้สนุกกับจัมปงได้ 2 สไตล์
ถ้ามีโอกาส ลองชิมเทียบทั้ง 2 แบบดู

“อิคินาริดังโงะ” เป็นขนมยอดนิยมของคุมาโมโตะ และเป็นของฝากที่คนชอบซื้อกลับไปด้วย
แป้งหนึบนุ่มกับความหวานของมันหวานและถั่วแดงกวน ตัดด้วยรสเค็มอ่อน ๆ กินแล้วเพลินหยุดยาก
มีให้เลือกหลายแบบ ทั้งผสมคุโระซาโตะ (น้ำตาลทรายแดง) ผสม “โยโมกิ” หรือแบบใช้มันม่วง เป็นต้น
แบบสำหรับของฝากมักเป็นแช่แข็ง แค่อุ่นด้วยไมโครเวฟหรือซึ้งก็ได้รสเหมือนทำใหม่ ๆ ที่บ้าน

“บาซาชิ” หรือซาชิมิเนื้อม้า ที่ทุกวันนี้กินได้ทั่วประเทศ ว่ากันว่ามีต้นกำเนิดจากคุมาโมโตะ
โดยทั่วไปจะหั่นเนื้อม้าดิบเป็นชิ้นบาง ๆ กินกับหัวหอมซอย ขิงขูด กระเทียม และโชยุรสหวาน
ความอร่อยละมุนตัดด้วยเครื่องเคียง ทำให้เหมาะเป็นกับแกล้มด้วย
เพราะแต่ละส่วนอย่างเนื้อแดง ลายมัน แผงคอ หรือตับสด ให้สัมผัสและรสต่างกัน แนะนำลองแบบรวมหลายส่วน
อีกจุดที่ดีคือแคลอรี่ต่ำแต่สารอาหารเยอะ

“คุมาโมโตะราเมง” เป็นหนึ่งในทงคตสึราเมงตัวแทนคิวชู โดดเด่นด้วยกลิ่นหอมของกระเทียมไหม้ที่ชวนหิว
เอกลักษณ์คือซุปรสลึกออกครีมมี่ กับเส้นตรงขนาดกลางที่ลื่นคอ
อีกอย่างที่เจอได้บ่อยคือชิปกระเทียมแบบคั่วหรือทอด น้ำมันกระเทียมทอด (มายุ) และมีเห็ดหูหนูเป็นท็อปปิง ซึ่งเป็นสไตล์เฉพาะของคุมาโมโตะราเมง

“โทริเท็น” ของขึ้นชื่อจากโออิตะที่ติดอันดับต้น ๆ ของญี่ปุ่นด้านการบริโภคไก่
แป้งชุบทอดจะคล้ายฟริตเตอร์มากกว่าไก่ทอด ให้ความกรอบนอกนุ่มในเป็นเอกลักษณ์ กินแล้วติดใจได้ไม่ยาก
แม้จะเป็นโทริเท็นเหมือนกัน แต่ถ้าใช้เนื้อน่องจะฉ่ำกว่า ส่วนอกไก่จะเบากว่า ทำให้รสและสัมผัสต่างกันชัดเจน
แถมเครื่องปรุงหมักก็มีหลายแบบ เช่น กระเทียม หรือแบบเกลือ แนะนำลองชิมหลายร้านเทียบกัน

นอกจาก “โทริเท็น” แล้ว โออิตะยังมี “นาคัตสึคาราอาเกะ” เป็นของขึ้นชื่อด้วย
หมักด้วยซอสที่มีโชยุหรือเกลือเป็นฐาน ผสมเครื่องปรุงราว 10 ชนิด เช่น กระเทียมและขิง ทำให้รสซึมถึงด้านในของเนื้อ
ด้วยรสที่ค่อนข้างเข้ม “นาคัตสึคาราอาเกะ” จึงเหมาะทั้งกินกับข้าวและเป็นกับแกล้ม
ที่เมืองนาคัตสึ จังหวัดโออิตะซึ่งเป็นต้นตำรับ มีร้านเฉพาะทางเยอะจนถูกเรียกว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของไก่ทอด

“จิโกคุมุชิ” ของขึ้นชื่อจากออนเซ็นเบปปุ คือวิธีนึ่งวัตถุดิบด้วยไอน้ำออนเซ็น เป็นการทำอาหารแบบดั้งเดิมที่สืบต่อมาตั้งแต่สมัยเอโดะ
ผักจะหวานขึ้น ส่วนเนื้อและอาหารทะเลถูกนึ่งด้วยไอน้ำอุณหภูมิสูงอย่างรวดเร็ว ทำให้คงรสอูมามิไว้ และยังช่วยลดไขมันส่วนเกิน จึงดูเฮลตี้
นอกจากนี้ขนมปังนึ่งและมันจูก็จะออกมาฟู ๆ นุ่ม ๆ
ยังมีสถานที่ให้ลองนึ่งวัตถุดิบด้วยตัวเอง ทำให้สนุกได้มากกว่าแค่การกิน แต่อินกับวิธีปรุงแบบเฉพาะตัวไปด้วย

ต้นกำเนิดของ “ชิกเก็นนันบัง” ที่กินกันทั่วประเทศ อยู่ที่เมืองโนเบโอกะ จังหวัดมิยาซากิ
ว่ากันว่าอาหารพนักงานของร้านอาหารตะวันตกชื่อ “ลอนดอน” คือต้นแบบของชิกเก็นนันบัง
ใครเคยกินชิกเก็นนันบังนอกมิยาซากิ พอได้ชิมแบบต้นตำรับน่าจะเซอร์ไพรส์กับความต่าง
ชิกเก็นนันบังที่กินกันนอกจังหวัดมักเป็นไก่ทอดราดซอสเปรี้ยวหวานหรือทาร์ทาร์ซอส
แต่แบบต้นตำรับของมิยาซากิจะนำไก่คลุกไข่แล้วทอด จากนั้นให้ซึม “นัมบังซุ” อย่างทั่วถึง ก่อนราดทาร์ทาร์ซอสที่เข้ากับชิกเก็นนันบังโดยเฉพาะ
ยิ่งเป็นคนที่เคยกินนอกจังหวัดแล้ว ยิ่งควรลองรสแท้สักครั้ง

“ข้าวปั้นพันเนื้อ” เป็นเมนูยอดนิยมจนมีขายเป็นอาหารแช่แข็ง และมีต้นกำเนิดจากมิยาซากิด้วย
ใช้หมูส่วนสะโพกสไลซ์บางที่หมักซอสแล้วพันรอบข้าว จากนั้นย่างให้หอมเกรียมนิด ๆ อร่อยมาก
หลายร้านมีรสและท็อปปิงหลากหลาย เช่น รสเค็ม เมนไทโกะมายองเนส ชีส หรือซอสหวานเผ็ด
ที่สนามบินมิยาซากิก็มีร้านขาย ทำให้หาซื้อกินได้ง่ายตลอด

“มิยาซากิกิว” คือวากิวระดับท็อปของญี่ปุ่น ที่คว้ารางวัลนายกรัฐมนตรีในงานประกวดความสามารถวากิวระดับประเทศติดต่อกัน 4 ครั้ง และยังได้รับการยอมรับมากขึ้นในต่างประเทศด้วย
มิยาซากิกิวมีลายมันละเอียด (ชิโมฟุริ) กระจายอย่างประณีตทั่วชิ้นเนื้อ
ลายมันนี้มีกรดโอเลอิกสูง จุดเด่นคือสัมผัสละมุน พอเข้าปากจะมีกลิ่นหอมและความหวานอ่อน ๆ แผ่ขึ้นมา
ในจังหวัดมิยาซากิมีทั้งร้านยากินิกุและร้านสเต๊กที่เสิร์ฟมิยาซากิกิวเยอะ ลองจัดสักมื้อเพื่อชิมให้ได้

“ชิโรกุมะ” คือของหวานน้ำแข็งไส ราดนมข้นหวาน แล้วโปะท็อปปิงหลากสี เช่น เชอร์รี ลูกเกด ส้ม ไส้สับปะรด และถั่วแดง เป็นต้น
ร้านต้นกำเนิดของชิโรกุมะคือ “Tenmonkan Mujaki Honten” ย่านใจกลางเมืองคาโกชิมะ
ช่วงแรกเริ่มขายเป็นน้ำแข็งไสราดน้ำเชื่อมสีขาวและสีแดงแบบเรียบง่าย ก่อนจะปรับสูตรต่อเนื่องจนลงตัวเป็นไซรัปกลิ่นนมข้นที่สดชื่น
เพื่อเพิ่มสีสัน จึงวางแองเจลิกา เชอร์รี และลูกเกดไว้ด้านนอกเป็นท็อปปิง
เมื่อมองจากด้านบนแล้วดูคล้ายหน้าหมีขั้วโลก จึงได้ชื่อเมนูว่า “ชิโรกุมะ”
ทุกวันนี้หาซื้อได้ง่ายตามซูเปอร์มาร์เก็ตหรือร้านสะดวกซื้อ แต่ถ้ามาคาโกชิมะ แนะนำลองชิม “ชิโรกุมะ” ของแท้จากร้านต้นกำเนิดสักครั้ง

“ซัตสึมะอาเกะ” ทำจากเนื้อปลาบดผสมเต้าหู้และสาเกท้องถิ่นของคาโกชิมะ แล้วนำไปทอด
มีตั้งแต่แบบเพลนไปจนถึงแบบใส่แครอตหรือโกโบะ เป็นต้น ทำให้มีให้เลือกเยอะและกินได้ไม่เบื่อ
กินเปล่า ๆ อร่อยที่สุด แต่จะจิ้มมายองเนส โชยุวาซาบิ หรือโชยุขิงก็เข้ากัน
เพราะบดละเอียดจนรวมถึงก้างปลา ทำให้มีคุณค่าทางโภชนาการสูง เช่น โปรตีนและแคลเซียม แต่แคลอรี่ต่ำและเค็มไม่จัดก็ดีเหมือนกัน

“หมูคุโรบูตะ” ที่เลี้ยงท่ามกลางธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ของคาโกชิมะ เป็นวัตถุดิบยอดนิยมที่มีมูลค่าแบรนด์สูง จนถูกเรียกว่าเป็นเพชรดำ
เนื้อนุ่ม เคี้ยวขาดง่าย ยิ่งเคี้ยวยิ่งได้สัมผัสละมุนคล้ายละลายในปาก พร้อมรสอูมามิและความหวานที่เด่นเป็นพิเศษ
รากเหง้าของคุโรบูตะเก่าแก่ โดยเชื่อว่าถูกนำเข้ามาจากริวกิว (ปัจจุบันคือโอกินาวะ) เมื่อประมาณ 400 ปีก่อน
ถ้าอยากเพลิดเพลินกับความอร่อยของคุโรบูตะ แนะนำชาบูชาบูหรือทงคัตสึคุโรบูตะ