อิมะโคยะซัง

อิมะโคยะซัง (Imakoyasan) เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของนิกายชินงอนมิกเกียวที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน 1,200 ปี นับตั้งแต่โคโบไดชิ คูไค (Kobo Daishi Kukai) เปิดเขาแห่งนี้ในปีโคนินที่ 13 (ค.ศ. 822) ช่วงต้นสมัยเฮอัน มีการสร้างอาคาร 7 หลังและสำนักย่อย 12 แห่ง โดยมีวัดริวกะจิ (Ryugeji) ซึ่งเคยเป็นวัดหลักลำดับพิเศษของภูเขาโคยะในคิชู วัดคงโกจิ (Kongoji) และศาลเจ้านิว (Niu Shrine) เป็นศูนย์กลาง และเจริญรุ่งเรืองในฐานะฐานของวัดที่ทำหน้าที่ดูแลกิจการปกครอง

แม้จะเคยได้รับความเสียหายจากภัยธรรมชาติ ความวุ่นวายจากสงครามในยุคเซ็นโกกุ และเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในสมัยเอโดะ แต่ปัจจุบันยังคงมีทรัพย์สินทางวัฒนธรรมอันทรงคุณค่าทางประวัติศาสตร์หลงเหลืออยู่จำนวนมาก เช่น พระพุทธรูปไม้ยืนพระโพธิสัตว์กวนอิม 11 พักตร์ในหอคันนงโด ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานชั้นเยี่ยมช่วงต้นยุคฟูจิวาระ (ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ) และหัวสิงโตของศาลเจ้านิวที่สร้างขึ้นในสมัยคามาคุระ มีพื้นลงหมึกดำและแต่งสีด้วยทองคำเปลวผงกับสีชาด (ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ) สิ่งเหล่านี้ถ่ายทอดความรุ่งเรืองในอดีตมาจนถึงปัจจุบัน

พื้นที่ที่โอบล้อมด้วยธรรมชาติอุดมสมบูรณ์แห่งนี้ยังมีทิวทัศน์งดงามในแต่ละฤดูกาลเป็นอีกหนึ่งไฮไลต์ โดยเฉพาะซากุระในฤดูใบไม้ผลิและใบไม้เปลี่ยนสีในฤดูใบไม้ร่วง โดยใบไม้เปลี่ยนสีที่นี่ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในจุดชมที่ดีที่สุดของจังหวัด ช่วงที่สวยที่สุดตั้งแต่ต้นถึงกลางเดือนพฤศจิกายนของทุกปี จะคึกคักไปด้วยผู้คนมากมาย รวมถึงผู้รักการถ่ายภาพ