คุโรยูริ
คุโรยูริ เปิดกิจการในปี 1953 เป็นร้านที่สามารถเพลิดเพลินกับโอเด้งคานาซาวะ อาหารท้องถิ่นของคางะ และสาเกท้องถิ่น ตั้งอยู่ภายในอันโตะของคานาซาวะ เฮียคุบังไก ซึ่งเชื่อมต่อโดยตรงกับสถานีคานาซาวะของ JR
บรรยากาศในร้านออกแนวโชวะ พื้นที่ไม่ใหญ่มาก ตอนคนเยอะจะค่อนข้างแน่นนิดหน่อย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนอิซากายะท้องถิ่นดี
การบริการไม่ได้อบอุ่นเป็นพิเศษ แต่สิ่งที่ควรมีก็มีครบ โดยรวมโอเค
สวนแอธเลติกภูเขารกโก GREENIA
สวนแอธเลติกขนาดใหญ่ระดับแถวหน้าของญี่ปุ่น ท่ามกลางธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ของภูเขารกโก พื้นที่กว้างใหญ่ประมาณ 230,000 ตร.ม. เทียบได้กับสนามฮันชินโคชิเอ็นประมาณ 6 สนาม โดยมีทั้งภูเขา ท้องฟ้า และริมน้ำเป็นสนามกิจกรรม กลุ่มครีเอเตอร์วิดีโอยอดนิยม “ฟิชเชอร์ส” เป็นผู้ดูแลการออกแบบ จึงสนุกกับเครื่องเล่นแอธเลติกที่ถ่ายรูปสวยลงโซเชียลได้อย่างเต็มที่
เป็นที่ที่เล่นจนเหนื่อยแต่ก็สนุกมาก
ทั้งสวนกว้างสุด ๆ เดินไปทางไหนก็เหมือนกำลังผ่านด่าน เป็นเหมือนสวนผจญภัยขนาดใหญ่เวอร์ชันจริง
ข้างในมีทั้งเชือก ปีนป่าย และเครื่องเล่นแนวทรงตัวเยอะมาก บางอย่างดูธรรมดา แต่พอขึ้นไปจริงขาสั่นเลย ไม่ได้มีไว้ให้แค่เด็กเล่น ผู้ใหญ่เล่นก็หอบเหมือนกัน การออกแบบก็ตั้งใจดี ไม่ใช่แค่วางอุปกรณ์ไม่กี่อย่างแบบขอไปที
คุจูคุชิมะ (คิซากาตะ)
จุดชมวิวท่ามกลางทุ่งนาเชิงเขาโชไค ที่มองเห็นเหมือนมีเกาะเล็กเกาะน้อยรวม 103 เกาะลอยอยู่ เดิมทีบริเวณนี้เป็นลากูนตื้น ๆ มีเกาะกระจายตัว จนได้ฉายาว่า “มัตสึชิมะแห่งตะวันออก คิซากาตะแห่งตะวันตก” และทัศนียภาพอันงดงามยังเคยตราตรึงใจมัตสึโอะ บาโชด้วย ต่อมาในปี 1804 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่คาดว่าขนาดแมกนิจูด 7 ทำให้พื้นดินโดยรอบยกตัวขึ้นประมาณ 2 เมตร กลายเป็นพื้นที่ดินโคลนตื้น ๆ (แผ่นดิน) จนมีสภาพอย่างที่เห็นในปัจจุบัน
วิวฮีลใจมาก เหมือนภาพในจิ๊กซอว์หลุดมาอยู่ในโลกจริง
วันที่อากาศดีทะเลจะวิบวับทั้งผืน ถ่ายรูปคุ้มมาก
อาวาระออนเซ็น
อาวาระออนเซ็น (Awara Onsen) เริ่มเป็นที่รู้จักหลังจากถูกค้นพบโดยบังเอิญในปี ค.ศ. 1883 และพัฒนาเป็นย่านออนเซ็นที่รุ่งเรือง จนได้รับสมญาว่า “ห้องรับรองชั้นในของคันไซ” และเป็นที่รักของนักเขียนและศิลปินจำนวนมาก ที่นี่มีบ่อน้ำพุร้อนต้นกำเนิด 74 บ่อ โดยแต่ละที่พักครอบครองแหล่งน้ำร้อนของตัวเอง ทำให้ได้เพลิดเพลินกับคุณภาพน้ำและสรรพคุณที่แตกต่างกันไป นอกจากนี้ยังมีงานอีเวนต์ตามฤดูกาลที่ห้ามพลาด เช่น เทศกาลฤดูใบไม้ผลิในเดือนเมษายน เทศกาลสาดน้ำร้อนอาวาระในเดือนสิงหาคม และ “อาวาระโทเก็นเคียว” (Awara Togenkyo) ในฤดูหนาวที่ประดับประดาย่านออนเซ็นด้วยแสงโคมไม้ไผ่มากมาย
Awara Onsen ได้รับฉายาว่าเป็น “สวนหลังบ้านของคันไซ” และยังเป็นย่านออนเซ็นชื่อดังของจังหวัดฟุกุอิด้วย
เดินทางสะดวก คุณภาพน้ำพุร้อนก็ดี ช่วยบรรเทาอาการผิวหนังอักเสบเรื้อรังและอาการปวดได้
ที่นี่ยังให้ความรู้สึกแบบเมืองออนเซ็นอย่างชัดเจน แนะนำให้เลือกเรียวกังออนเซ็นที่ชอบแล้วมาลองพักผ่อนให้เต็มที่!
สถานที่ชมวิวชื่อดัง สวนโยโคคัง
สวนสายน้ำที่เป็นตัวแทนของช่วงต้นถึงกลางยุคเอโดะ ตั้งอยู่บริเวณเมืองปราสาทฟุคุอิ ริมคูเมืองด้านนอกทางทิศเหนือ เดิมทีที่นี่เคยเป็นเรือนพักตากอากาศของตระกูลมัตสึไดระ เจ้าแคว้นฟุคุอิ และในสมัยเอโดะถูกเรียกว่า “โอเซ็นซุย ยาชิกิ” คุณสามารถนั่งชมสวนอย่างผ่อนคลายจากห้องเสื่อทาทามิในมุมมองเดียวกับเจ้าแคว้นในอดีตได้
อยู่ไม่ไกลจากสถานี Fukui เดินประมาณสิบกว่านาที
สวนไม่ใหญ่มาก แต่ละเอียดสวยงามและไม่รู้สึกแออัด
วิวสระน้ำในสวนสวยมาก มองจากแต่ละมุมก็ให้บรรยากาศไม่เหมือนกัน
เป็นสวนญี่ปุ่นที่คุ้มค่าแก่การไปมาก
ศาลเจ้าเคฮิ
เชื่อกันว่าสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 702 เป็นศาลเจ้าหลักผู้คุ้มครองเส้นทางโฮคุริคุโดะ และเป็นศาลเจ้าหลักอันดับหนึ่งของแคว้นเอจิเซ็น (Echizen). ศาลเจ้าย่อยสึนุกะ (Tsunuga) ภายในบริเวณศาลเจ้า ยังถูกยกให้เป็นต้นกำเนิดชื่อสถานที่ “สึรุงะ” และชาวท้องถิ่นเรียกกันอย่างคุ้นเคยว่า “เคซัง”. ภายในบริเวณมีอาคารศาลเจ้า 4 หลังที่เรียกว่า “ชิชะโนะมิยะ” ได้แก่ โทเด็นกู โซชะกู ฮิราเด็นกู และไซเด็นกู ตั้งล้อมรอบอาคารหลัก และมีศาลสักการะด้านใน-ด้านนอกเชื่อมต่อจากอาคารหลักไปยังทางเดินสักการะ. เสาโทริอิสีแดงชาดขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านบนทางเดินสักการะ ถูกนับเป็นหนึ่งใน “โทริอิยิ่งใหญ่สามแห่งของญี่ปุ่น” เคียงกับโทริอิของศาลเจ้าคาสุกะไทฉะ เมืองนารา และศาลเจ้าอิสึกุชิมะ เมืองฮิโรชิมะ. แม้อาคารศาลเจ้าส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งปลูกสร้างที่บูรณะขึ้นใหม่ แต่โทริอิใหญ่รอดพ้นการโจมตีทางอากาศในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และได้รับขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมสำคัญของชาติญี่ปุ่น.
ไม่ได้มีอะไรพิเศษมาก แต่ก็แวะมาดูและเดินเล่นได้!
วัดเอเฮจิ
วัดหลักของนิกายโซโต เซนในญี่ปุ่น ก่อตั้งขึ้นในปีคันเง็นที่ 2 (ค.ศ. 1244) โดยท่านโดเก็นเซนจิ (Dogen) ในฐานะสำนักฝึกปฏิบัติซาเซ็น บนพื้นที่กว้างใหญ่ประมาณ 330,000 ตร.ม. มีอาคารและศาลารวมมากกว่า 70 หลัง จัดวางโดยมี “ชิชิโด การัน” เป็นศูนย์กลาง และมีพระผู้ฝึกปฏิบัติมากกว่า 100 รูปมุ่งมั่นกับการปฏิบัติในทุกวัน
วัดเอเฮจิมีบรรยากาศบางอย่างที่ทำให้รู้สึกสงบและผ่อนคลาย พอมาถึงที่นี่ ความตึงเครียดและความไม่สบายใจก็ค่อย ๆ วางลงได้
ไม่แปลกเลยที่มีหลายคนมาที่นี่เพื่อมาสัมผัสการฝึกเซน
วัดนินนะจิ
วัดหลักของนิกายชินงง สายโอมุโระ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโกในฐานะหนึ่งใน “สมบัติทางวัฒนธรรมแห่งนครเกียวโตโบราณ” เริ่มก่อสร้างในปี 886 ตามพระประสงค์ของจักรพรรดิโคโค องค์ที่ 58 และก่อตั้งขึ้นในปี 888 โดยจักรพรรดิอุดะ พระนามวัด “นินนะ” มีที่มาจากชื่อศักราช
สมกับเป็นวัดที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก ดูสง่างามมาก ซากุระที่นี่ก็มีชื่อเสียงมาก และยังถูกเรียกว่า โอมุโระซากุระ
เรียวอันจิ
วัดนิกายเซน สังกัดนิกายรินไซ สายเมียวชินจิ ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโกในฐานะหนึ่งใน “โบราณสถานทางวัฒนธรรมของเกียวโตโบราณ” สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1450 (สมัยโฮโตกุ ปีที่ 2) โดยโฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ อดีตคันเรย์แห่งรัฐบาลโชกุน ซึ่งรับมอบบ้านพักตากอากาศของตระกูลโตกุไดจิ และอัญเชิญพระอาจารย์กิเท็น เก็นโช แห่งเมียวชินจิ องค์สืบทอดรุ่นที่ 5 มาเป็นเจ้าอาวาสผู้ก่อตั้ง ต่อมาวัดถูกเผาทำลายในสงครามโอนิน แต่ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ภายใต้การดูแลของมาซาโมโตะ บุตรของคัตสึโมโตะ ด้วยความช่วยเหลือของพระโทคุโฮ เซ็นเค็ตสึ แห่งเมียวชินจิ ว่ากันว่าโฮโจและสวนหินก็ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลานี้เช่นกัน
ก้อนหินที่จัดวางอย่างประณีตกระจายอยู่ในสวน สื่อถึงสุนทรียะอย่างหนึ่งของนิกายเซน
วัดโทฟุกุจิ
วัดหลักของนิกายรินไซ สายโทฟุกุจิ โดยคุโจ มิจิอิเอะ ผู้สำเร็จราชการ ได้ตั้งปณิธานสร้างวัดประจำตระกูลและอาราธนาพระโชอิจิ โคคุชิเป็นผู้ก่อตั้ง เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1236 และใช้เวลา 19 ปี จนแล้วเสร็จเป็นกลุ่มอาคารวัดหลักทั้งเจ็ดในปี ค.ศ. 1255 อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในเกียวโตโกซังด้วย
มีประตูซันมงที่เก่าแก่ที่สุด และยังเป็นวัดเซนที่ใหญ่ที่สุดในเกียวโต