ทะเลสาบบิวะ | รีวิวของ 一個漸漸喜歡上慢旅的人

อุกิมิโดะแห่งวัดมันเก็ตสึจิ ตั้งอยู่ใกล้ทะเลสาบบิวะและเป็นหนึ่งในแปดทิวทัศน์แห่งโอมิ คือวิหารพุทธเก่าแก่ริมทะเลสาบที่เปี่ยมด้วยบรรยากาศราวบทกวี

ระหว่างทางจากลานจอดรถไปยังอุกิมิโดะ จะได้เดินลัดเลาะไปตามตรอกเล็ก ๆ ที่ยังคงกลิ่นอายเมืองท่าสมัยเอโดะไว้อย่างชัดเจน บ้านเรือนเก่าแก่เรียบง่าย กำแพงไม้เตี้ย ๆ และสายลมที่พัดผ่านเป็นครั้งคราว ช่างสงบจนทำให้เคลิบเคลิ้ม ราวกับได้ชำระความวุ่นวายของเกียวโตออกไปก่อนแล้ว

เมื่อพ้นตรอกออกมา สะพานหินทอดนำสายตาข้ามไปสู่ทะเลสาบบิวะอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เมื่อได้เห็นวิหารที่ดูราวกับลอยอยู่เหนือผิวน้ำจริง ๆ ความสง่างามของการตั้งอยู่อย่างสงบนิ่งนั้นสร้างความประทับใจทางสายตาอย่างลึกซึ้ง ถอดรองเท้าแล้วเดินขึ้นระเบียงทางเดินที่ยื่นออกไปในทะเลสาบ รอบด้านมีผืนน้ำและท้องฟ้ากลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว ที่นี่เหมาะกับการชะลอฝีเท้า รับลมทะเลสาบที่พัดเอื่อย ๆ เฝ้ามองผิวน้ำอย่างเงียบสงบ และดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันเงียบสงบที่มีเฉพาะในญี่ปุ่น

ศาลเจ้าชิราฮิเกะริมทะเลสาบบิวะมีประวัติศาสตร์ยาวนาน แม้จะมีขนาดเล็กและเรียบง่าย แต่กลับมีทิวทัศน์งดงามจนแทบหยุดหายใจ สิ่งที่ดึงดูดใจที่สุดคือเสาโทริอิสีแดงชาดที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลสาบ คล้อยตามเกลียวคลื่นราวกับลอยอยู่เหนือผิวน้ำ มักทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ที่ศาลเจ้าอิสึกุชิมะ หนึ่งในสามทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดของญี่ปุ่นอย่างชวนฝัน

หากอยากเก็บภาพความงามของเสาโทริอิกลางน้ำแห่งนี้ มุมถ่ายรูปที่ดีที่สุดคือจุดชมวิวภายในศาลเจ้า เมื่อยืนอยู่บนที่สูงจะมองเห็นทิวทัศน์กว้างไกล ทั้งถ่ายให้เห็นมิติอันลุ่มลึกของทะเลสาบและท้องฟ้าที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวได้ และยังปลอดภัยอีกด้วย

ระหว่างศาลเจ้ากับเสาโทริอิมีถนนหลวงที่รถวิ่งเร็วคั่นอยู่ และไม่มีทางข้ามสำหรับคนเดินเท้าเลย เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและผู้ใช้รถ อย่าเป็นนักท่องเที่ยวที่ไร้มารยาทและเสี่ยงข้ามถนนไปยังริมทะเลสาบฝั่งตรงข้ามเด็ดขาด การยืนรับลมทะเลสาบ อธิษฐาน และมองเสาโทริอิกลางน้ำอยู่เงียบๆ บนจุดชมวิว จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการสัมผัสความศักดิ์สิทธิ์และเงียบสงบนี้

ซันเซ็นอินซึ่งซ่อนตัวห่างไกลจากโลกภายนอก เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับพักใจที่อยู่ห่างจากตัวเมืองเกียวโตอันวุ่นวาย เมื่อก้าวเข้าไปในบริเวณวัด ทิวทัศน์ที่ขึ้นชื่อเรื่องต้นสนซีดาร์สูงเสียดฟ้าและผืนมอสเขียวขจีก็ปรากฏตรงหน้า บนพรมมอสสีเขียวมี “รูปสลักหินจิโซองค์น้อย” หลายองค์นอนตะแคงยิ้มด้วยท่าทางไร้เดียงสา เป็นภาพที่ช่วยเยียวยาใจอย่างยิ่ง

ป่าเขาในเกียวโตช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของเดือนมีนาคมยังมีอากาศเย็นเล็กน้อย ช่วงเวลานี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าการสั่งชุดน้ำชาที่เรือนรับรอง นั่งขัดสมาธิอย่างสงบบนเสื่อทาทามิปูพรมสีแดง ประคองมัทฉะอุ่นๆ รสขมเล็กน้อย กินคู่กับวากาชิ พร้อมทอดสายตามองสวนที่ยืมทิวทัศน์ธรรมชาติมาเป็นฉากราวกับภาพวาดอย่างเงียบๆ ราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง

หลังสักการะเสร็จ ก็เดินเล่นตามทางบนเขากลับไปยังป้ายรถบัส กลิ่นหอมของโชยุที่ย่างจนเกรียมนิดๆ ลอยมาจากร้านเล็กๆ ริมทาง อดใจไม่ไหวจึงซื้อดังโงะย่างสไตล์ญี่ปุ่นหนึ่งไม้จากคุณยายชาวญี่ปุ่น เพิ่งย่างเสร็จร้อนๆ กรอบนอกนุ่มใน เมื่อกัดลงไปหนึ่งคำ รสหวานเค็มผสานกันก็ทำให้มือและท้องอุ่นขึ้นทันที เป็นบทส่งท้ายอันอบอุ่นให้แก่การเดินทางพักใจอันเงียบสงบครั้งนี้