มีความทรงจำเกี่ยวกับกินซะเยอะมาก
ตอนแรกได้รู้จักเพื่อนชาวจีนสองคน? น่าจะเรียกว่าพนักงานมากกว่า แล้วก็คุยกัน ตลกมาก ที่ได้รู้จักกันก็เพราะร้านขายยาฝั่งตรงข้ามบริการแย่สุดๆ เลยตรงมาร้านนี้ ราคาก็ไม่ได้ต่างกันมากอยู่แล้ว
แล้วก็ย้อมผมครั้งแรก〜
เรื่องนี้ต้องตัดสินใจครั้งใหญ่มาก เพราะตั้งแต่เด็กจนโตมักถูกชมมาตลอดว่าผมดำจนเป็นประกาย
（ภูมิใจมากเลยนะ?
ที่ตัดสินใจก็เพราะไว้ใจดีไซเนอร์คนนี้มาก (เพื่อนที่ย้อมผมบ่อยๆ บอกว่าย้อมออกมาดีมาก) แต่พอกลับมาก็ถูกเพื่อนปากเสียบอกว่าดูเหมือนป้า⋯?
หลังจากสีหลุดไปหน่อยก็ดูดีขึ้นมาก
ร้านเนื้อย่างกับของหวานที่ดีไซเนอร์คนนั้นแนะนำก็ไปกินมาหมดแล้วด้วย คุยสนุกมาก พวกเราใช้ gpt คุยกันตั้งสองชั่วโมง เจ๋งสุดๆ〜 แล้วเขาก็กำลังจะมาเที่ยวไต้หวันพอดี!
แล้วก็ไปกินยาโยอิเคน วันนั้นเพิ่งถึงโตเกียว คิดว่ายังมีเวลาเดินซื้อของอีกเกือบสองชั่วโมง แต่หิวจนไม่ไหว เลยไปต่อคิว
โชคดีที่มาคนเดียวจึงได้ที่นั่งเร็วมาก แต่ฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ค่อยเข้าใจ พนักงานยังต้องออกมาตามหา วุ่นวายสุดๆ ปรากฏว่าพนักงานหล่อมากกก จะร้องไห้แล้ว
แล้วยังมีตอนเลือดกำเดาพุ่งจนมีคนส่งทิชชูมาให้
ได้ยินบ่อยๆ ว่าคนญี่ปุ่นเย็นชา ตอนเลือดกำเดาพุ่งในห้องน้ำ แล้วยังนั่งยองๆ เช็ดเลือดอยู่บนพื้น จริงๆ ตอนนั้นกลัวมากว่าจะเป็นลม พอเช็ดเสร็จก็รีบออกจากห้องน้ำ แม้แต่กระดุมกางเกงยีนส์ก็ยังไม่ได้ติด ดึงขึ้นมาเฉยๆ ยังไงเสื้อคลุมกันแดดก็ยาวจนมองไม่เห็น แล้วก็นั่งยองๆ เลือดกำเดาไหลอยู่ในห้องน้ำ (คิดว่าตัวเองเก่งมาก ยังเช็ดพื้นด้วย ฮ่าๆๆ)
คิดว่าถ้าเป็นลมขึ้นมาจะได้มีคนช่วย ปรากฏว่ามีคนส่งทิชชูมาให้สามห่อ แล้วยังมีคนแจ้งพนักงาน พนักงานถือทิชชูห่อใหญ่วิ่งเข้ามา ส่วนชาวต่างชาติก็ถามว่า Are you ok?
ไปแค่สองครั้งสั้นๆ เอง แต่กลับมีความทรงจำเยอะมาก〜
