อุกิมิโดะ (มันเก็ตสึจิ) | รีวิวของ 一個漸漸喜歡上慢旅的人

นั่งรถไฟจากเกียวโตก็สามารถไปถึง “ทะเลสาบบิวะ” ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นได้ หากไม่ได้หาข้อมูลมาก่อน ก็ยากจะนึกภาพว่าทะเลสาบจะกว้างใหญ่ขนาดนี้ ราวกับทะเลใน ผิวน้ำระยิบระยับ ทะเลสาบในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิเงียบสงบชวนหลงใหล เป็นจุดหมายสำหรับการพักผ่อนแบบเนิบชั้นเยี่ยม ห่างไกลจากฝูงชนในตัวเมืองเกียวโต

ที่นี่มีทิวทัศน์อันน่าตื่นตาตื่นใจอยู่ทั่วทุกแห่ง เริ่มจากไปเยือนเสาโทริอิกลางน้ำของ “ศาลเจ้าชิราฮิเงะ” ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในทะเลสาบ เพื่อสัมผัสบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นไปที่ “อุคิมิโด” หนึ่งในแปดทิวทัศน์แห่งโอมิ เพื่อชื่นชมความงามแบบเซนของวิหารพุทธเก่าแก่ที่ผืนน้ำกับท้องฟ้ากลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว หากอยากชมวิวทั่วทั้งทะเลสาบแบบเต็มตา แนะนำให้นั่งกระเช้าขึ้นไปยัง “จุดชมวิวหุบเขาบิวะโกะ” เสน่ห์ของธรรมชาติอันเงียบสงบและลุ่มลึกของทะเลสาบบิวะให้ความรู้สึกเยียวยาที่ช่วยให้ทั้งกายและใจสงบนิ่ง คุ้มค่าแก่การเดินทางมาเยือนโดยเฉพาะอย่างยิ่ง!

ศาลเจ้าชิราฮิเกะริมทะเลสาบบิวะมีประวัติศาสตร์ยาวนาน แม้จะมีขนาดเล็กและเรียบง่าย แต่กลับมีทิวทัศน์งดงามจนแทบหยุดหายใจ สิ่งที่ดึงดูดใจที่สุดคือเสาโทริอิสีแดงชาดที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลสาบ คล้อยตามเกลียวคลื่นราวกับลอยอยู่เหนือผิวน้ำ มักทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ที่ศาลเจ้าอิสึกุชิมะ หนึ่งในสามทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดของญี่ปุ่นอย่างชวนฝัน

หากอยากเก็บภาพความงามของเสาโทริอิกลางน้ำแห่งนี้ มุมถ่ายรูปที่ดีที่สุดคือจุดชมวิวภายในศาลเจ้า เมื่อยืนอยู่บนที่สูงจะมองเห็นทิวทัศน์กว้างไกล ทั้งถ่ายให้เห็นมิติอันลุ่มลึกของทะเลสาบและท้องฟ้าที่กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวได้ และยังปลอดภัยอีกด้วย

ระหว่างศาลเจ้ากับเสาโทริอิมีถนนหลวงที่รถวิ่งเร็วคั่นอยู่ และไม่มีทางข้ามสำหรับคนเดินเท้าเลย เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและผู้ใช้รถ อย่าเป็นนักท่องเที่ยวที่ไร้มารยาทและเสี่ยงข้ามถนนไปยังริมทะเลสาบฝั่งตรงข้ามเด็ดขาด การยืนรับลมทะเลสาบ อธิษฐาน และมองเสาโทริอิกลางน้ำอยู่เงียบๆ บนจุดชมวิว จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการสัมผัสความศักดิ์สิทธิ์และเงียบสงบนี้

ซันเซ็นอินซึ่งซ่อนตัวห่างไกลจากโลกภายนอก เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับพักใจที่อยู่ห่างจากตัวเมืองเกียวโตอันวุ่นวาย เมื่อก้าวเข้าไปในบริเวณวัด ทิวทัศน์ที่ขึ้นชื่อเรื่องต้นสนซีดาร์สูงเสียดฟ้าและผืนมอสเขียวขจีก็ปรากฏตรงหน้า บนพรมมอสสีเขียวมี “รูปสลักหินจิโซองค์น้อย” หลายองค์นอนตะแคงยิ้มด้วยท่าทางไร้เดียงสา เป็นภาพที่ช่วยเยียวยาใจอย่างยิ่ง

ป่าเขาในเกียวโตช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของเดือนมีนาคมยังมีอากาศเย็นเล็กน้อย ช่วงเวลานี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าการสั่งชุดน้ำชาที่เรือนรับรอง นั่งขัดสมาธิอย่างสงบบนเสื่อทาทามิปูพรมสีแดง ประคองมัทฉะอุ่นๆ รสขมเล็กน้อย กินคู่กับวากาชิ พร้อมทอดสายตามองสวนที่ยืมทิวทัศน์ธรรมชาติมาเป็นฉากราวกับภาพวาดอย่างเงียบๆ ราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง

หลังสักการะเสร็จ ก็เดินเล่นตามทางบนเขากลับไปยังป้ายรถบัส กลิ่นหอมของโชยุที่ย่างจนเกรียมนิดๆ ลอยมาจากร้านเล็กๆ ริมทาง อดใจไม่ไหวจึงซื้อดังโงะย่างสไตล์ญี่ปุ่นหนึ่งไม้จากคุณยายชาวญี่ปุ่น เพิ่งย่างเสร็จร้อนๆ กรอบนอกนุ่มใน เมื่อกัดลงไปหนึ่งคำ รสหวานเค็มผสานกันก็ทำให้มือและท้องอุ่นขึ้นทันที เป็นบทส่งท้ายอันอบอุ่นให้แก่การเดินทางพักใจอันเงียบสงบครั้งนี้