โคอิเคยะ สำหรับฉันรสคลาสสิกที่สุดคือรสสาหร่ายเกลือกับรสเผ็ดแบบแผ่นเรียบ ฉันพบว่าตัวเองชอบกินแบบแผ่นเรียบมากกว่า แต่รสเกลืออ่อน ๆ นี้กลับจำไม่ค่อยได้เลยแฮะ?
อาจเพราะส่วนใหญ่กินรสอื่นมากกว่า อ้อใช่ ยังมีรสบ๊วยด้วยนะ
พ่อฉันก็ชอบรสบ๊วยมาก ที่ไดโซะในไต้หวันมีขาย〜
ฉันชอบกินมากจนมีคนซื้อให้สองลัง
ตลกมาก
จุดชมวิวภูเขาอินาซะ
ตั้งอยู่บนยอดเขาอินาซะที่ระดับความสูง 333 เมตร ใจกลางเมืองนางาซากิ จากจุดชมวิวที่มีทั้งคาเฟ่และร้านอาหาร คุณสามารถมองเห็นได้ตั้งแต่อ่าวนางาซากิไปจนถึงอุนเซ็น อามาคุสะ และหมู่เกาะโกโตะที่อยู่ไกลออกไป
ภูเขาอินาซะ หนึ่งในสามวิวกลางคืนที่สวยที่สุดในโลก
เพราะชื่อเสียงนี้ กว่าจะเดินทางข้ามเขาข้ามน้ำมาถึง แถมนั่งรถมาทั้งวัน พอตกกลางคืนก็ยังอยากมาอยู่ดี
ตอนนั้นประมาณ 2 ทุ่ม ทั้งที่พวกเรายังอยู่ในตัวเมืองแท้ ๆ จู่ ๆ ก็พูดกับเพื่อนว่าอยากไปภูเขาอินาซะมาก แล้วพวกเราก็ไปกันจริง ๆ บ้าสุด ๆ ชอบมากที่อยากไปก็ไป เป็นคนบ้าไปเลย
ถึงสุดท้ายขึ้นไปแล้วน่าจะอยู่ไม่ถึง 20 นาที แต่ก็ยังรู้สึกว่าโชคดีที่มา ไม่งั้นพอกลับไปคงต้องมานั่งร้องไห้เพราะไม่ได้มาอีกแน่ ๆ ฮ่า ๆ
แต่เมื่อเทียบกับการนั่งกระเช้าขึ้นเขา จริง ๆ แล้วที่ใฝ่ฝันมากกว่าคือการขี่มอเตอร์ไซค์ไปดูวิวกลางคืนด้วยกันเป็นกลุ่ม
(เสียดายที่ไม่มีเพื่อน 😢
ดูสิ ไกล ๆ มีรูปหัวใจด้วย เพื่อรูปไม่กี่รูปนี้ ความเหนื่อยยากตลอดทางเริ่มเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นตั้งแต่ขึ้นกระเช้าแล้วหรือเปล่า?
สุดท้ายพวกเราก็ขึ้นกระเช้าเที่ยวสุดท้ายลงเขาได้แบบฉิวเฉียด ทั้งลุ้นทั้งตื่นเต้น เพราะเกือบต้องค้างอยู่บนเขาแล้ว ฮ่า ๆๆ
แต่จริง ๆ บนเขามีคนขับแท็กซี่เยอะมาก รู้สึกว่าน่าจะทำเงินได้ดี
แต่ขอโทษนะ เงินมีพอแค่นั่งกระเช้า ฮ่า ๆ แถมเมารถง่ายด้วย
วิวกลางคืนเหรอ
จริง ๆ แล้วไม่เคยเข้าใจเลยว่าวิวกลางคืนมันมีอะไรน่าดู
ก็แค่สว่าง ๆ ดูดาวยังจะดีกว่าไหม?
แต่ก็ยังชอบความหุนหันพลันแล่นครั้งนี้มาก
แต่ไม่เป็นไร ทริปนี้เดิมทีก็มาเพื่อเช็กอิน เพื่อเป็นคนบ้าไม่ใช่เหรอ? เรื่องที่กลัวว่าจะเสียใจ ก็ทำไปก่อนแล้วค่อยมาเสียใจทีหลังเถอะ
คิดแบบนี้แหละ
ถนนกินซะ
ถนนกินซะคือถนนสายหลักของย่านกินซะ หนึ่งในย่านการค้าที่คึกคักและมีระดับที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ เต็มไปด้วยห้างสรรพสินค้าและร้านแบรนด์หรู เรียงรายอย่างสง่างามจนได้รับการยกให้ทัดเทียมกับฟิฟท์อเวนิวในนิวยอร์กและถนนอ็อกซ์ฟอร์ดในลอนดอน
มีความทรงจำเกี่ยวกับกินซะเยอะมาก
ตอนแรกได้รู้จักเพื่อนชาวจีนสองคน? น่าจะเรียกว่าพนักงานมากกว่า แล้วก็คุยกัน ตลกมาก ที่ได้รู้จักกันก็เพราะร้านขายยาฝั่งตรงข้ามบริการแย่สุดๆ เลยตรงมาร้านนี้ ราคาก็ไม่ได้ต่างกันมากอยู่แล้ว
แล้วก็ย้อมผมครั้งแรก〜
เรื่องนี้ต้องตัดสินใจครั้งใหญ่มาก เพราะตั้งแต่เด็กจนโตมักถูกชมมาตลอดว่าผมดำจนเป็นประกาย
（ภูมิใจมากเลยนะ?
ที่ตัดสินใจก็เพราะไว้ใจดีไซเนอร์คนนี้มาก (เพื่อนที่ย้อมผมบ่อยๆ บอกว่าย้อมออกมาดีมาก) แต่พอกลับมาก็ถูกเพื่อนปากเสียบอกว่าดูเหมือนป้า⋯?
หลังจากสีหลุดไปหน่อยก็ดูดีขึ้นมาก
ร้านเนื้อย่างกับของหวานที่ดีไซเนอร์คนนั้นแนะนำก็ไปกินมาหมดแล้วด้วย คุยสนุกมาก พวกเราใช้ gpt คุยกันตั้งสองชั่วโมง เจ๋งสุดๆ〜 แล้วเขาก็กำลังจะมาเที่ยวไต้หวันพอดี!
แล้วก็ไปกินยาโยอิเคน วันนั้นเพิ่งถึงโตเกียว คิดว่ายังมีเวลาเดินซื้อของอีกเกือบสองชั่วโมง แต่หิวจนไม่ไหว เลยไปต่อคิว
โชคดีที่มาคนเดียวจึงได้ที่นั่งเร็วมาก แต่ฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ค่อยเข้าใจ พนักงานยังต้องออกมาตามหา วุ่นวายสุดๆ ปรากฏว่าพนักงานหล่อมากกก จะร้องไห้แล้ว
แล้วยังมีตอนเลือดกำเดาพุ่งจนมีคนส่งทิชชูมาให้
ได้ยินบ่อยๆ ว่าคนญี่ปุ่นเย็นชา ตอนเลือดกำเดาพุ่งในห้องน้ำ แล้วยังนั่งยองๆ เช็ดเลือดอยู่บนพื้น จริงๆ ตอนนั้นกลัวมากว่าจะเป็นลม พอเช็ดเสร็จก็รีบออกจากห้องน้ำ แม้แต่กระดุมกางเกงยีนส์ก็ยังไม่ได้ติด ดึงขึ้นมาเฉยๆ ยังไงเสื้อคลุมกันแดดก็ยาวจนมองไม่เห็น แล้วก็นั่งยองๆ เลือดกำเดาไหลอยู่ในห้องน้ำ (คิดว่าตัวเองเก่งมาก ยังเช็ดพื้นด้วย ฮ่าๆๆ)
คิดว่าถ้าเป็นลมขึ้นมาจะได้มีคนช่วย ปรากฏว่ามีคนส่งทิชชูมาให้สามห่อ แล้วยังมีคนแจ้งพนักงาน พนักงานถือทิชชูห่อใหญ่วิ่งเข้ามา ส่วนชาวต่างชาติก็ถามว่า Are you ok?
ไปแค่สองครั้งสั้นๆ เอง แต่กลับมีความทรงจำเยอะมาก〜
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโอเรียนต์เทศบาลนครโอกายามะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะสาธารณะแห่งเดียวในญี่ปุ่นที่เชี่ยวชาญด้านภูมิภาคโอเรียนต์ ตั้งแต่อารยธรรมเมโสโปเตเมียโบราณจนถึงยุคอิสลาม คอลเลกชันราว 5,000 ชิ้นประกอบด้วยโบราณวัตถุจากหลากหลายอารยธรรม ตั้งแต่เครื่องมือหินอายุประมาณ 500,000 ปี ไปจนถึงเครื่องปั้นดินเผา เครื่องแก้ว และเครื่องโลหะ โดยเฉพาะภาพสลักนูนต่ำอัสซีเรีย “รูปวิญญาณผู้พิทักษ์ศีรษะนกอินทรีมีปีก” ที่ขุดพบจากพระราชวังแห่งเมโสโปเตเมียโบราณ ซึ่งน่าประทับใจอย่างยิ่งและชวนให้จินตนาการถึงเอเชียตะวันตกอันไกลโพ้น
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโอคายามะ ที่จริงแค่เดินผ่านมาเท่านั้น แต่เห็นนิทรรศการที่สนใจมากคือนิทรรศการอียิปต์
ตั้งแต่เด็กก็สนใจโบราณวัตถุอียิปต์กับพีระมิดอยู่แล้ว แต่ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ไปญี่ปุ่นด้วยตัวเอง และสนใจญี่ปุ่นมากกว่า อีกทั้งค่าเข้าก็ไม่ค่อยถูก เลยแค่เดินผ่านแล้วถ่ายรูปไว้〜
แต่ตอนนี้กลับได้ใช้ประโยชน์เสียที น่ายินดีจริง ๆ
