ศาลเจ้าชิราฮิเกะ | รีวิวของ 一個漸漸喜歡上慢旅的人

นั่งรถไฟจากเกียวโตก็สามารถไปถึง “ทะเลสาบบิวะ” ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นได้ หากไม่ได้หาข้อมูลมาก่อน ก็ยากจะนึกภาพว่าทะเลสาบจะกว้างใหญ่ขนาดนี้ ราวกับทะเลใน ผิวน้ำระยิบระยับ ทะเลสาบในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิเงียบสงบชวนหลงใหล เป็นจุดหมายสำหรับการพักผ่อนแบบเนิบชั้นเยี่ยม ห่างไกลจากฝูงชนในตัวเมืองเกียวโต

ที่นี่มีทิวทัศน์อันน่าตื่นตาตื่นใจอยู่ทั่วทุกแห่ง เริ่มจากไปเยือนเสาโทริอิกลางน้ำของ “ศาลเจ้าชิราฮิเงะ” ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในทะเลสาบ เพื่อสัมผัสบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นไปที่ “อุคิมิโด” หนึ่งในแปดทิวทัศน์แห่งโอมิ เพื่อชื่นชมความงามแบบเซนของวิหารพุทธเก่าแก่ที่ผืนน้ำกับท้องฟ้ากลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว หากอยากชมวิวทั่วทั้งทะเลสาบแบบเต็มตา แนะนำให้นั่งกระเช้าขึ้นไปยัง “จุดชมวิวหุบเขาบิวะโกะ” เสน่ห์ของธรรมชาติอันเงียบสงบและลุ่มลึกของทะเลสาบบิวะให้ความรู้สึกเยียวยาที่ช่วยให้ทั้งกายและใจสงบนิ่ง คุ้มค่าแก่การเดินทางมาเยือนโดยเฉพาะอย่างยิ่ง!

อุกิมิโดะแห่งวัดมันเก็ตสึจิ ตั้งอยู่ใกล้ทะเลสาบบิวะและเป็นหนึ่งในแปดทิวทัศน์แห่งโอมิ คือวิหารพุทธเก่าแก่ริมทะเลสาบที่เปี่ยมด้วยบรรยากาศราวบทกวี

ระหว่างทางจากลานจอดรถไปยังอุกิมิโดะ จะได้เดินลัดเลาะไปตามตรอกเล็ก ๆ ที่ยังคงกลิ่นอายเมืองท่าสมัยเอโดะไว้อย่างชัดเจน บ้านเรือนเก่าแก่เรียบง่าย กำแพงไม้เตี้ย ๆ และสายลมที่พัดผ่านเป็นครั้งคราว ช่างสงบจนทำให้เคลิบเคลิ้ม ราวกับได้ชำระความวุ่นวายของเกียวโตออกไปก่อนแล้ว

เมื่อพ้นตรอกออกมา สะพานหินทอดนำสายตาข้ามไปสู่ทะเลสาบบิวะอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เมื่อได้เห็นวิหารที่ดูราวกับลอยอยู่เหนือผิวน้ำจริง ๆ ความสง่างามของการตั้งอยู่อย่างสงบนิ่งนั้นสร้างความประทับใจทางสายตาอย่างลึกซึ้ง ถอดรองเท้าแล้วเดินขึ้นระเบียงทางเดินที่ยื่นออกไปในทะเลสาบ รอบด้านมีผืนน้ำและท้องฟ้ากลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว ที่นี่เหมาะกับการชะลอฝีเท้า รับลมทะเลสาบที่พัดเอื่อย ๆ เฝ้ามองผิวน้ำอย่างเงียบสงบ และดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันเงียบสงบที่มีเฉพาะในญี่ปุ่น

ซันเซ็นอินซึ่งซ่อนตัวห่างไกลจากโลกภายนอก เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับพักใจที่อยู่ห่างจากตัวเมืองเกียวโตอันวุ่นวาย เมื่อก้าวเข้าไปในบริเวณวัด ทิวทัศน์ที่ขึ้นชื่อเรื่องต้นสนซีดาร์สูงเสียดฟ้าและผืนมอสเขียวขจีก็ปรากฏตรงหน้า บนพรมมอสสีเขียวมี “รูปสลักหินจิโซองค์น้อย” หลายองค์นอนตะแคงยิ้มด้วยท่าทางไร้เดียงสา เป็นภาพที่ช่วยเยียวยาใจอย่างยิ่ง

ป่าเขาในเกียวโตช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของเดือนมีนาคมยังมีอากาศเย็นเล็กน้อย ช่วงเวลานี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าการสั่งชุดน้ำชาที่เรือนรับรอง นั่งขัดสมาธิอย่างสงบบนเสื่อทาทามิปูพรมสีแดง ประคองมัทฉะอุ่นๆ รสขมเล็กน้อย กินคู่กับวากาชิ พร้อมทอดสายตามองสวนที่ยืมทิวทัศน์ธรรมชาติมาเป็นฉากราวกับภาพวาดอย่างเงียบๆ ราวกับเวลาได้หยุดนิ่ง

หลังสักการะเสร็จ ก็เดินเล่นตามทางบนเขากลับไปยังป้ายรถบัส กลิ่นหอมของโชยุที่ย่างจนเกรียมนิดๆ ลอยมาจากร้านเล็กๆ ริมทาง อดใจไม่ไหวจึงซื้อดังโงะย่างสไตล์ญี่ปุ่นหนึ่งไม้จากคุณยายชาวญี่ปุ่น เพิ่งย่างเสร็จร้อนๆ กรอบนอกนุ่มใน เมื่อกัดลงไปหนึ่งคำ รสหวานเค็มผสานกันก็ทำให้มือและท้องอุ่นขึ้นทันที เป็นบทส่งท้ายอันอบอุ่นให้แก่การเดินทางพักใจอันเงียบสงบครั้งนี้