เทพีเสรีภาพ (ไดบะ) | รีวิวของ Eddie

มาโตเกียวเป็นครั้งแรกโดยขึ้นเที่ยวบินช่วงเช้ามืด มาถึงสนามบินนาริตะหลังหกโมงเช้า และกว่าจะถึงอาซากุสะก็น่าจะประมาณเก้าหรือสิบโมง เลือกพักที่อาซากุสะซึ่งมีกลิ่นอายดั้งเดิมมากกว่า พอเก็บสัมภาระเรียบร้อยก็รีบออกไปข้างนอก อยากสัมผัสความตื่นเต้นของการมาโตเกียวครั้งแรกให้เต็มที่

ไม่คิดเลยว่าวันนั้นทั้งลมและฝนจะแรงขนาดนั้น ตอนเดินอยู่บนถนนช้อปปิ้งชินนากามิเสะ ถึงจะกางร่มก็ยังดูทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ดับความกระตือรือร้นแม้แต่น้อย การได้เห็นทิวทัศน์ของอาซากุสะที่ทั้งคึกคักและมีกลิ่นอายโตเกียวสมัยก่อนเป็นครั้งแรก กลับยิ่งทำให้รู้สึกว่าได้มาเที่ยวจริงๆ แม้อากาศจะไม่ค่อยเป็นใจ แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป ความทรงจำช่วงที่เพิ่งมาถึงโตเกียวครั้งนี้ก็ยังรู้สึกพิเศษมาก

มาเกาะโชโดชิมะในเดือนพฤศจิกายน สิ่งที่ตั้งตารอมากที่สุดก็คือคังคะเค

ตอนนั่งกระเช้าขึ้นเขา ถึงได้เห็นว่าทิวทัศน์ด้านล่างสวยกว่าที่คิดไว้เสียอีก ใบเมเปิลในหุบเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงไปมากแล้ว และยังมีต้นไม้สีเหลืองกับสีเขียวปะปนกัน เมื่อรวมกับโขดหินรูปทรงแปลกตาของคังคะเคแล้ว ดูมีมิติมาก กระเช้าค่อยๆ เคลื่อนสูงขึ้นไปตลอดทาง เมื่อมองลงไปจากมุมต่างๆ ทิวทัศน์ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ

พอถึงยอดเขา อากาศดีมาก เมื่อยืนอยู่บนจุดชมวิวก็มองเห็นทะเลเซโตะในได้โดยตรง เบื้องหน้าเป็นภูเขาที่เต็มไปด้วยใบเมเปิล ถัดออกไปคือทะเลสีฟ้าและเกาะเล็กเกาะน้อยหลายเกาะ ให้ความรู้สึกแตกต่างจากตอนที่มองจากในกระเช้าเมื่อครู่

บนยอดเขายังมีจุดสำหรับโยนแผ่นกระเบื้องดินเผาด้วย ซื้อคาวาราเกะชิ้นเล็กๆ มาอันหนึ่ง แล้วโยนไปทางห่วงเหล็กในหุบเขา ว่ากันว่าสามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายและนำโชคมาให้ ลองโยนเป็นครั้งแรกก็ไม่รู้ว่าสำเร็จหรือเปล่า อย่างไรก็ดี ทุกคนต่างก็โยนกันอยู่ตรงนั้นเรื่อยๆ สนุกกว่าที่คิดไว้

หลังจากนั้นก็เดินเล่นแถวๆ นั้นอีกหน่อย เดือนพฤศจิกายนบนเขาเริ่มหนาวนิดๆ แล้ว และบนพื้นก็มีใบไม้ร่วงอยู่ไม่น้อย จริงๆ แล้วคังคะเคไม่ได้มีกิจกรรมอะไรซับซ้อน แค่นั่งกระเช้า ชมใบเมเปิล ชมทะเล แล้วค่อยๆ เดินเล่น แต่กลับรู้สึกว่าแบบนี้สบายดี

ถ้ามาเกาะโชโดชิมะช่วงเดือนพฤศจิกายนพอดี คิดว่าน่ามาเที่ยวคังคะเคดู โดยเฉพาะช่วงฤดูใบไม้เปลี่ยนสีที่สวยมากจริงๆ

ตอนเช้าที่เดินเข้าไปในสวนโคราคุเอ็น โอกายามะ ท้องฟ้าค่อนข้างครึ้มและแทบไม่มีแสงแดด แต่กลับทำให้ทั้งสวนดูเงียบสงบ

ค่อย ๆ เดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวกว้างใหญ่ บางครั้งก็มองเห็นสระน้ำและอาคารแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม เดินแล้วรู้สึกสบายมาก ส่วนที่ชอบที่สุดคือสระน้ำหน้าเร็นจิเค็น บ้านหลังคามุงจากสะท้อนอยู่ในน้ำ ประกอบกับต้นสนและสะพานหินที่อยู่ข้าง ๆ ทำให้ดูมีบรรยากาศของสวนญี่ปุ่นจริง ๆ

หลังจากนั้นยืนรับลมอยู่ริมสระ ฟังเสียงนกร้องแถว ๆ นั้น โดยไม่ได้วางแผนว่าจะทำอะไรเป็นพิเศษ แค่ค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ มอง กลับรู้สึกผ่อนคลายมาก สวนโคราคุเอ็นยังคงรักษาสภาพจากยุคเอโดะไว้ไม่น้อย เมื่อได้เดินเข้ามาจริง ๆ จะรู้สึกว่าที่นี่มีบรรยากาศแตกต่างจากสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไปอยู่พอสมควร

แม้อากาศในวันนี้จะไม่ค่อยดี แต่กลับรู้สึกว่าสวนโคราคุเอ็นในวันที่ฟ้าครึ้มมีเสน่ห์ไปอีกแบบ การเดินชมรอบสวนอย่างเงียบ ๆ ก็ค่อนข้างสบายดี