ข้อมูลพื้นฐาน มารยาท และวิธีกินที่ควรรู้ก่อนทานเท็มปุระ

เมื่อสั่งเท็มปุระในร้านอาหาร มักจะเสิร์ฟพร้อมซอสเท็มปุระและหัวไชเท้าขูดอยู่บ่อยครั้ง
เหตุผลมีหลายด้าน แต่เหตุผลสำคัญคือช่วยลดผลของน้ำมันที่ออกซิไดซ์ และทำให้ทานแล้วไม่แน่นอกหรือเลี่ยนเกินไป
ต่างจากปัจจุบัน ในอดีตน้ำมันมีคุณภาพไม่ดีนักและน้ำมันคุณภาพดีก็มีราคาแพง อีกทั้งเทคนิคการปรุงอาหารยังไม่พัฒนาเท่าทุกวันนี้ อาหารทอดจึงย่อยยากและทำให้แน่นท้องได้ง่าย
นอกจากนี้ ซอสเท็มปุระยังช่วยขับรสชาติของตัวทอด ส่วนหัวไชเท้าขูดก็มีบทบาทช่วยย่อยอาหาร
หัวไชเท้าขูดยังมีวิตามินซีสูง จึงช่วยให้รับประทานได้อย่างสดชื่นสบายปากอีกด้วย
เท็มปุระเข้ากันได้ดีกับซอสเท็มปุระและหัวไชเท้าขูดอยู่แล้ว ทั้งอร่อยและทานได้อย่างสมดุล จึงแนะนำให้ลองทานคู่กัน

เมื่อพูดถึงเท็มปุระ ชาวไต้หวันหลายคนอาจนึกถึง “เถียนปู้ล่า” ก็ได้
อย่างที่กล่าวไปข้างต้น “เท็มปุระ” และ “เถียนปู้ล่า” เป็นอาหารคนละชนิดกันโดยสิ้นเชิง จึงควรระวังไม่ให้สับสน
สำหรับผู้อ่านที่ไม่ใช่ชาวไต้หวัน อธิบายง่าย ๆ ได้ว่า “เถียนปู้ล่า” เป็นอาหารไต้หวันประเภทหนึ่งที่ใกล้เคียงกับโอเด้ง
เพราะชื่อออกเสียงคล้ายกับเท็มปุระ เวลาเดินทาง ชาวไต้หวันและชาวญี่ปุ่นจึงอาจนึกถึงอาหารคนละอย่าง
ทั้งนี้ “เถียนปู้ล่า” มีลักษณะใกล้เคียงกับซัตสึมะอาเกะของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นลูกชิ้นปลาบดขึ้นรูปแล้วนำไปทอด และมีจุดเด่นที่เนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มกว่า

สำหรับคนที่สนใจอาหารเจแบบญี่ปุ่น “โชจินอาเงะ (Shojin-age)” เป็นหนึ่งในอาหารโชจิน หรืออาหารที่ยึดตามหลักคำสอนของพุทธศาสนา
แม้จะมีหน้าตาคล้ายเท็มปุระมาก และบางครั้งก็ใช้เรียกเท็มปุระผักธรรมดา แต่หากพูดอย่างเคร่งครัด วิธีปรุงและประวัติความเป็นมานั้นต่างกัน
ลักษณะสำคัญของ “โชจินอาเงะ” คือไม่ใช้วัตถุดิบจากสัตว์เลย ไม่ว่าจะเป็นเนื้อ ปลา หรือเนย และยังหลีกเลี่ยงผักที่มีกลิ่นแรงหรือรสกระตุ้น เช่น กระเทียมและต้นหอม
ด้วยเหตุนี้ วัตถุดิบที่ใช้ได้จึงจำกัดอยู่ที่ผักและเห็ดจากพืชเท่านั้น เช่น มะเขือม่วง โกโบ เรนคอน หน่อไม้ มันหวาน และฟักทอง
นอกจากนี้ แป้งชุบทอดจะทำจากแป้งสาลีกับน้ำเย็นโดยไม่ใส่ไข่ และซอสที่ทานคู่กันก็มักใช้ดาชิจากสาหร่ายคอมบุเป็นหลักโดยไม่ใช้ส่วนผสมจากปลา ซึ่งนับเป็นอีกจุดที่ต่างจากเท็มปุระทั่วไป

ต้นกำเนิดของเท็มปุระย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่ 16
เชื่อกันว่ามีรากมาจากอาหารนัมบังที่มิชชันนารีชาวโปรตุเกสนำเข้ามาเผยแพร่ในญี่ปุ่น
อาหารนัมบังนี้คือการนำอาหารทะเลหรือผักมาห่อด้วยแป้งสาลีแล้วทอดในน้ำมัน
และในญี่ปุ่นเอง เกือบในช่วงเวลาเดียวกันก็ได้เกิด “นางาซากิเท็มปุระ” ซึ่งถือกำเนิดจากอาหารนัมบังเช่นกัน
“นางาซากิเท็มปุระ” ที่ถือเป็นต้นสายของเท็มปุระปัจจุบัน ไม่ได้ใช้น้ำผสมในแป้ง แต่ใช้แป้งสาลี ไข่ สาเก น้ำตาล และส่วนผสมอื่น ๆ ทำให้เป็นอาหารที่ได้ลิ้มรสทั้งตัววัตถุดิบและตัวแป้งไปพร้อมกัน
อย่างไรก็ตาม ในสมัยนั้นน้ำมันยังเป็นของราคาแพงมาก คนทั่วไปจึงแทบไม่มีโอกาสได้กิน

เมื่อเข้าสู่ศตวรรษที่ 17 เท็มปุระได้แพร่ไปยังภูมิภาคคันไซ และพัฒนากลายเป็น “สึเกะอาเงะ” ที่เน้นวัตถุดิบผักเป็นหลักและทอดด้วยน้ำมันพืช เช่น น้ำมันงา
เชื่อกันว่าเท็มปุระแพร่จากคันไซเข้าสู่เอโดะในช่วงกลางสมัยเอโดะ ระหว่างปี ค.ศ. 1603–1868
ชื่อ “เท็มปุระ” ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในหนังสือ “เรียวริโชกุโดกิ” เมื่อปี ค.ศ. 1669 และในหนังสือ “คะเซ็นโนะคุมิอิโตะ” ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1748 ก็มีการบันทึกวิธีทำที่ใกล้เคียงกับปัจจุบันมาก
ต่อมาเมื่อปริมาณการผลิตน้ำมันเพิ่มขึ้น ช่วงปลายสมัยเอโดะ เท็มปุระก็แพร่หลายในหมู่คนทั่วไปในฐานะฟาสต์ฟู้ดราคาย่อมเยาที่หาทานได้ง่าย
ในเวลานั้น รูปแบบหลักคือขายตามแผงลอย โดยเสิร์ฟเท็มปุระทอดใหม่เสียบไม้ไผ่ และนิยมจุ่มหัวไชเท้าขูดกับซอสเท็มปุระอย่างเต็มที่ก่อนรับประทาน
ด้วยเหตุนี้ เท็มปุระจึงกลายเป็นอาหารยอดนิยมเคียงคู่กับซูชิและโซบะ จนถูกยกให้เป็นหนึ่งใน “สามรสแห่งเอโดะ”

เท็มปุระซึ่งเดิมเป็นอาหารของคนทั่วไป ได้พัฒนาสู่ความเป็นอาหารชั้นสูงตั้งแต่ปลายยุคบาคุมัตสึจนถึงสมัยเมจิ ระหว่างปี ค.ศ. 1868–1912 เมื่อมีทั้งร้านเฉพาะทางและร้านอาหารแบบเรียวเทถือกำเนิดขึ้น
นอกจากจะมีช่างฝีมือที่พิถีพิถันเรื่องวัตถุดิบ น้ำมัน และแป้งแล้ว รูปแบบอย่าง “โอะซาชิกิเท็มปุระ” และ “เดจโจเท็มปุระ” ก็ได้รับความนิยมเช่นกัน
มีการกล่าวกันว่า จุดเริ่มต้นของเท็มปุระระดับสูงคือในปี ค.ศ. 1863 เมื่อช่างฝีมือชื่อ ฟุคุอิ เซ็มปุ นำอุปกรณ์ไปยังบ้านลูกค้าแล้วทอดเท็มปุระเสิร์ฟถึงที่

เท็มปุระซึ่งเคยเป็นอาหารตัวแทนของเอโดะ ได้แพร่หลายไปทั่วญี่ปุ่นจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่คันโตในสมัยไทโช ระหว่างปี ค.ศ. 1912–1926
ผู้คนที่สูญเสียงานจากภัยพิบัติได้ย้ายจากเอโดะไปยังพื้นที่ต่าง ๆ และนำเท็มปุระไปเผยแพร่ด้วย
เมื่อช่างฝีมือจากภูมิภาคตะวันออกและตะวันตกได้แลกเปลี่ยนกัน ลักษณะเฉพาะของแต่ละท้องถิ่นจึงผสมผสานกันและทำให้อาหารจานนี้ยิ่งประณีตมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นสมัยโชวะ ระหว่างปี ค.ศ. 1926–1989 น้ำมันยังมีราคาแพง เท็มปุระจึงยังเป็น “ของอร่อยหรูหรา” ที่กินกันในโอกาสพิเศษ
หลังสงคราม เมื่อญี่ปุ่นเข้าสู่ช่วงเติบโตทางเศรษฐกิจและความเป็นอยู่ค่อย ๆ ดีขึ้น เท็มปุระก็ได้รับความสนใจในฐานะอาหารทำง่ายที่ครัวเรือนทั่วไปสามารถกินได้ จนกลายมาเป็นอย่างทุกวันนี้

“ราเม็งเท็มปุระ” เป็นอาหารท้องถิ่นที่ถือกำเนิดในอิวาไนกุง ทางตะวันตกของฮอกไกโด
เชื่อกันว่ามีจุดเริ่มต้นราวปี ค.ศ. 1940 เมื่อร้านโซบะแห่งหนึ่งทำขึ้นตามคำขอของลูกค้าประจำ
จุดเด่นที่สุดของราเม็งชนิดนี้คือ นอกจากเครื่องพื้นฐานอย่างต้นหอม เมนมะ และนารุโตะแล้ว ยังมีเท็มปุระกุ้งทอดใหม่วางหน้า 1–2 ตัว
เท็มปุระกุ้งกับราเม็งเข้ากันได้ดีกว่าที่คิด น้ำมันที่ซึมออกมาช่วยเพิ่มความเข้มข้นและให้รสอูมามิที่ไม่เหมือนใคร
ซุปที่นิยมมักเป็นแบบรสอ่อนอย่างเกลือหรือโชยุ โดยมีฐานจากกระดูกไก่หรือปลาโอแห้ง เพื่อให้สมดุลกับน้ำมันของของทอด
ปัจจุบันนอกจากบริเวณคาบสมุทรชะโกตันแล้ว ยังสามารถหาทานได้ในบางพื้นที่ของจังหวัดอาโอโมริด้วย
อีกลักษณะหนึ่งคือมักพบในร้านโซบะหรือร้านอาหารท้องถิ่นทั่วไป มากกว่าร้านราเม็งโดยตรง

“มันจูทอดเท็มปุระ” เป็นอาหารพื้นบ้านที่นิยมในภูมิภาคไอซุของจังหวัดฟุกุชิมะ จังหวัดนากาโนะ และบางพื้นที่ของโตเกียว
ตามชื่อเลย คือการนำมันจู ซึ่งมักเป็นไส้ถั่วแดงกวนเนียน มาชุบแป้งแล้วทอด โดยมีจุดเด่นที่ด้านนอกกรอบ ส่วนด้านในเหนียวนุ่ม
ด้วยขนาดที่ค่อนข้างเล็ก จึงเหมาะทั้งเป็นของว่าง อาหารรองท้อง หรือกับข้าว และรสหวานเค็มก็ชวนให้ติดใจ
จะทานเปล่า ๆ ก็ได้ หรือจะจิ้มเกลือและซอสเท็มปุระก็อร่อย จึงมีวิธีกินให้เลือกหลากหลายซึ่งเป็นอีกเสน่ห์หนึ่ง
แม้ชื่อจะคล้าย “อาเกะมันจู” แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนละเมนูกันโดยสิ้นเชิง
ความต่างแบบง่าย ๆ ระหว่าง “มันจูทอดเท็มปุระ” กับ “อาเกะมันจู” คือมีการชุบแป้งทอดหรือไม่ ซึ่งทำให้ทั้งสัมผัสและรสชาติแตกต่างกัน
นอกจากพื้นที่ที่กล่าวมาแล้ว ยังพบได้ในจังหวัดกิฟุ ชิมาเนะ และพื้นที่อื่น ๆ ด้วย แต่แต่ละท้องถิ่นหรือแต่ละครอบครัวก็มีเอกลักษณ์เฉพาะของตัวเอง

“เท็มปุระเบนิโชงะ” หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่าเบนิโชงะเท็น เป็นเมนูที่นิยมรับประทานในภูมิภาคคิงกิ โดยเฉพาะที่โอซาก้า
เป็นอาหารเรียบง่ายมาก เพียงนำเบนิโชงะหรือขิงดองสีแดงที่หั่นบางมาชุบแป้งแล้วทอด
เรียกได้ว่าเป็นโซลฟู้ดที่ได้รับความนิยมสูงมาก ถึงขั้นที่มักพบขายแน่นอนในโซนอาหารพร้อมทานของซูเปอร์มาร์เก็ตในคันไซ
ทำกินที่บ้านก็สะดวก และในร้านอิซากายะหลายแห่งก็มักมีเมนูนี้ให้เห็นด้วย
ท่ามกลางเท็มปุระที่มักออกโทนสีน้ำตาล สีแดงสดของเมนูนี้ก็ดูสะดุดตาและช่วยกระตุ้นความอยากอาหารได้ดี
ความกรอบของแป้งทอดเข้ากันอย่างลงตัวกับรสเปรี้ยวของเบนิโชงะ และยังมีรสเผ็ดซ่านิด ๆ เป็นลูกเล่นที่ชวนติดใจ
อีกจุดเด่นคือความกรุบกรอบของเนื้อสัมผัสและกลิ่นหอมของน้ำบ๊วยดอง จึงเหมาะเป็นกับแกล้มอย่างมาก

“ซุปมิโสะใส่เท็มปุระ” เป็นเมนูแปลกแต่คุ้นเคยที่นิยมกันในจังหวัดไอจิ นากาโนะ และมิเอะเป็นหลัก
ตามชื่อเลย คือการนำเท็มปุระที่เหลือจากวันก่อนมาใส่ในซุปมิโสะที่ทานเป็นอาหารเช้าในวันถัดไป
เมนูนี้ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมมอร์นิงที่แพร่หลายในไอจิและนาโกย่า และยังสะท้อนภูมิปัญญาการนำเท็มปุระเย็นกลับมาใช้ใหม่อีกด้วย
จุดเด่นสำคัญคือแป้งทอดจะดูดซึมน้ำซุปมิโสะ ทำให้ได้รสชาติและความหวานของผักในแบบเฉพาะตัว
วัตถุดิบที่ใส่ลงไปแตกต่างกันไปตามแต่ละครอบครัวและท้องถิ่น แต่เท็มปุระมันหวานและฟักทองเป็นแบบที่นิยม และเข้ากับมิโสะแดงกับน้ำมันได้อย่างดี
ถ้าจะเปรียบเทียบ ก็ค่อนข้างใกล้เคียงกับอาหารพื้นเมืองนาโกย่าอย่างมิโสะนิโคมิอุด้ง คือแม้หน้าตาจะดูมีเอกลักษณ์แรง แต่รสชาติกลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
อย่างไรก็ตาม ต่างจากเมนูท้องถิ่นอื่น ๆ ตรงที่ด้านอาหารโฮมเมดมีความเด่นชัดกว่า จึงไม่ค่อยพบขายในร้านอาหารมากนัก

“โทริเท็น” ที่มีต้นกำเนิดในจังหวัดโออิตะ หากอธิบายสั้น ๆ ก็คือเท็มปุระไก่
โดยนำเนื้อสะโพกไก่หรืออกไก่มาหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ หมักรสด้วยโชยุและกระเทียม แล้วนำไปทอดด้วยแป้งเท็มปุระ
แม้หน้าตาจะคล้ายไก่ทอดคาราอาเกะ แต่โทริเท็นไม่ใช้แป้งมันฝรั่ง จึงมีน้ำมันน้อยและให้รสสัมผัสที่เบากว่า
แม้รสจะไม่จัดมาก แต่ยังชุ่มฉ่ำ อิ่มท้อง และมีสัมผัสนุ่มฟูชุ่มชื้น ซึ่งเป็นจุดที่ต่างจากคาราอาเกะ
นอกจากนี้ โทริเท็นมักเสิร์ฟพร้อมคาโบสึ มัสตาร์ดญี่ปุ่น หรือซอสเท็มปุระ ทำให้เปลี่ยนรสชาติระหว่างทานและอร่อยได้จนคำสุดท้าย
ในโออิตะ เมนูนี้แพร่หลายมากในชีวิตประจำวัน พบได้ตั้งแต่ร้านอาหาร อิซากายะ ไปจนถึงร้านกาแฟ และยังเป็นที่รู้จักในระดับประเทศด้วย
ดังนั้นแม้อยู่นอกโออิตะ ก็มีโอกาสพบและได้ลองชิมอยู่ไม่น้อย

“เท็นด้ง” คือหนึ่งในเมนูข้าวหน้าของญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม โดยวางเท็มปุระลงบนข้าวแล้วราดซอสสูตรพิเศษ
ชื่อเต็มคือ “เท็มปุระดงบุริ” และถ้าเสิร์ฟในกล่องซ้อนแบบจูบาโกะจะเรียกว่า “เท็นจู”
เป็นเมนูชวนเจริญอาหารที่เท็มปุระเข้ากับซอสหวานเค็มได้อย่างลงตัว
แม้จะไม่ได้กำหนดตายตัวว่าต้องใช้วัตถุดิบอะไร แต่โดยทั่วไปมักใช้กุ้ง ปลาหมึก และผักอย่างฟักทอง มันหวาน หรือมะเขือม่วง
นอกจากนี้ ยังมีเมนูเฉพาะอย่าง “โจเท็นด้ง” หรือ “อะนาโกะเท็นด้ง” ในบางแบบด้วย ทำให้มีความหลากหลายมาก และเพียงเปลี่ยนหน้า ก็ได้รสชาติที่ต่างออกไป
แม้จะเชื่อกันว่าเป็นอาหารที่กำเนิดในญี่ปุ่น แต่ช่วงเวลาหรือที่มาที่แน่ชัดยังไม่เป็นที่ทราบแน่นอน
มีทฤษฎีว่าเกิดขึ้นในช่วงปลายสมัยเอโดะหรือสมัยเมจิ และร้านเท็มปุระในชินบาชิ อาซากุสะ และคันดะ ต่างก็ถูกยกให้เป็นร้านเก่าแก่ที่สุดตามแต่ละแนวคิด

“เท็มมุสุ” หนึ่งในอาหารสไตล์นาโกย่าที่มีต้นกำเนิดในจังหวัดมิเอะ เป็นข้าวปั้นที่ใช้เท็มปุระกุ้งชิ้นเล็กเป็นไส้
ทำโดยห่อกุ้งด้วยข้าวให้แน่น และมีจุดเด่นที่หน้าตาเป็นเอกลักษณ์เพราะหางกุ้งโผล่ออกมา
ความเด้งของกุ้ง กลิ่นและสัมผัสของตัวกุ้ง เข้ากันอย่างยอดเยี่ยมกับแป้งเท็มปุระนุ่มฟูและข้าวที่คลุกซอส จึงอร่อยมาก
ความต่างจากข้าวปั้นทั่วไปคือมักไม่โรยเกลือเพื่อดึงรสอูมามิออกมาให้เด่นยิ่งขึ้น และรูปทรงก็แตกต่างกันไปตามร้าน
ด้วยขนาดพอดีคำจนหยิบทานได้ด้วยปลายนิ้วหรือตะเกียบ จึงเหมาะมากเวลาหิวเล็ก ๆ ระหว่างทาง
อีกทั้งแม้เวลาจะผ่านไปหรือเย็นลงแล้ว ข้าวก็ยังไม่แห้งกระด้างง่าย จึงเป็นเมนูที่รสชาติไม่ตกแม้ทานเมื่อไรก็ยังอร่อย
สามารถหาซื้อได้ตามชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้า และในบางพื้นที่ก็มีขายตามร้านสะดวกซื้อ จึงเป็นเมนูที่เหมาะทั้งซื้อฝากและเป็นของฝากจากการเดินทาง

“โซบะเท็มปุระ” และ “อุด้งเท็มปุระ” คือเมนูที่ใส่เท็มปุระลงในชามโซบะน้ำหรืออุด้งน้ำตามลำดับ
ความตัดกันของสัมผัสระหว่างเส้นกับเท็มปุระนั้นลงตัวมาก และเมื่อรวมกับน้ำซุปโซบะหรือน้ำดาชิของอุด้ง ก็ยิ่งให้รสชาติที่ลุ่มลึกขึ้น
โดยเฉพาะโซบะที่มีกลิ่นหอมเฉพาะของแป้งบัควีต จะช่วยขับความหอมของเท็มปุระให้เด่นขึ้น ทำให้ความอร่อยเพิ่มขึ้นไปอีก
นอกจากนี้ โซบะและอุด้งเป็นอาหารที่ค่อนข้างเรียบง่าย จึงช่วยปรับสมดุลความมันของเท็มปุระ ทำให้ทานได้เรื่อย ๆ โดยไม่เลี่ยน และยังลิ้มรสรสดั้งเดิมของวัตถุดิบได้เต็มที่
แม้วัตถุดิบจะมีหลากหลาย แต่ก็มีบางร้านที่เลือกใช้วัตถุดิบตามฤดูกาล ทำให้เมนูนี้มีเสน่ห์ตรงที่ได้ลิ้มรสของประจำฤดูด้วย

สิ่งแรกที่อยากให้จำไว้คือ เท็มปุระอร่อยที่สุดตอนทอดเสร็จใหม่ เพราะจะได้สัมผัสความกรอบของแป้งอย่างเต็มที่
โดยทั่วไปในร้านระดับสูงมักเสิร์ฟทีละชิ้น ดังนั้นมารยาทคือควรเริ่มทานให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ โดยมีเกณฑ์ประมาณภายใน 1 นาที
หากมัวแต่คุยหรือถ่ายรูปจนปล่อยเวลาให้ผ่านไป ก็ไม่เพียงพลาดจังหวะที่ควรทาน แต่ยังอาจถือว่าไม่ให้เกียรติผู้ปรุงอาหารด้วย
เมื่อรักษามารยาทได้ดี คุณก็จะยิ่งเพลิดเพลินกับเท็มปุระและบรรยากาศของมื้ออาหารได้มากขึ้น

หากสั่งเท็มปุระรวม ควรใส่ใจกับลำดับในการทานด้วย
โดยทั่วไป ในชุดรวม มักจัดวางของรสอ่อนอย่างกุ้ง ปลาไวต์ติง และผักไว้ด้านหน้า ส่วนของรสเข้มอย่างฟักทองหรือปลาไหลทะเลจะอยู่ด้านหลัง
นี่เป็นการจัดวางอย่างใส่ใจของร้าน เพราะหากเริ่มจากของรสอ่อนก่อน จะช่วยให้รับรู้รสชาติและกลิ่นของแต่ละชิ้นได้ชัดเจนและอร่อยยิ่งขึ้น
ดังนั้น การเริ่มหยิบตามใจชอบหรือทำให้การจัดวางเสียรูปจึงไม่ค่อยเหมาะนัก
แนะนำให้ทานเรียงจากด้านหน้าซ้ายไปตามลำดับอย่างเป็นธรรมชาติ
แม้จะสั่งแยกเป็นหลายชนิด ก็ควรเลือกเริ่มจากของรสอ่อนก่อนเช่นกัน

เท็มปุระมีทั้งชิ้นเล็กและชิ้นใหญ่ แต่หากชิ้นไหนใหญ่เกินกว่าจะทานหมดในคำเดียว โดยพื้นฐานแล้วควรใช้ตะเกียบแบ่งก่อนทาน
เหตุผลคือการเหลือเท็มปุระที่กัดค้างไว้บนจานดูไม่เรียบร้อยและอาจให้ความรู้สึกไม่ดี
การใช้ตะเกียบเสียบเท็มปุระถือว่าไม่สุภาพ จึงควรคีบขึ้นอย่างเบามือ
เวลาจิ้มซอสเท็มปุระ ควรยกถ้วยซอสขึ้นมาแล้วแตะเท็มปุระผ่านซอสเพียงเบา ๆ
การปล่อยให้น้ำซุปหยดจากปลายตะเกียบถือเป็นการเสียมารยาทแบบชัดเจน และถ้าจุ่มมากเกินไปก็จะทำให้รสดั้งเดิมของเท็มปุระหายไป
ส่วนถ้าใช้เกลือ จุดสำคัญคือหยิบเพียงเล็กน้อยด้วยนิ้วแล้วโรยให้ทั่วอย่างสม่ำเสมอ
อีกอย่างหนึ่ง การใช้มือรองใต้ของอาหารเวลาจะนำเข้าปาก หรือที่เรียกว่า “จานมือ” ก็เป็นพฤติกรรมที่หลายคนเข้าใจผิดว่าใช้ได้ แต่จริง ๆ แล้วไม่เหมาะเช่นกัน
สุดท้าย หากมีเศษที่ไม่ทาน เช่น หางกุ้งหรือก้านผัก ควรรวบรวมไว้อย่างเรียบร้อยที่มุมจาน วิธีนี้จะช่วยให้ดูเป็นผู้ที่เข้าใจมารยาทในการรับประทาน