ศาลเจ้านามิโนะอุเอะตั้งอยู่บนพื้นที่สูงริมทะเลในนาฮะ ภายในบริเวณมีต้นไทรจำนวนมาก กระเบื้องหลังคาแบบโอกินาวะ และพืชพรรณเขตร้อน บรรยากาศโดยรวมแตกต่างจากศาลเจ้าที่พบได้ทั่วไปบนเกาะหลักของญี่ปุ่นอย่างชัดเจน ทั้งต้นไทร ลมทะเล หลังคาแบบโอกินาวะ และภูมิประเทศริมทะเล ทำให้ศาลเจ้าแห่งนี้มีเอกลักษณ์แบบเมืองใต้มากขึ้น
ระหว่างทางต้องเดินขึ้นเนินที่ไม่ค่อยน่าถูกใจนัก แต่ก็ยังรู้สึกว่าดีมาก ไม่น่าแปลกใจที่คนญี่ปุ่นมาโอกินาวะแล้วรู้สึกเหมือนได้ไปต่างประเทศ เพราะบรรยากาศต่างจากศาลเจ้าบนเกาะหลักจริง ๆ
ปราสาทนิโจ อดีตพระราชวังแยก
ปราสาทนิโจซึ่งโทกูงาวะ อิเอยาซุ ผู้มีชัยในศึกเซกิงาฮาระเมื่อปี 1600 และสามารถรวมแผ่นดินได้สำเร็จ สร้างเสร็จในปี 1603 เพื่อใช้เป็นฐานที่มั่นในเกียวโต เป็นมรดกทางประวัติศาสตร์ที่มีประวัติยาวนานกว่า 410 ปีในฐานะปราสาทกลางเมืองในย่านใจกลางนครหลวงเดิม และในปี 1994 ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมของยูเนสโก ในฐานะหนึ่งใน “สมบัติทางวัฒนธรรมแห่งเมืองเกียวโตโบราณ”
ซากุระของปราสาทนิโจมีชื่อเสียงมาก ภายในปราสาทมีซากุระหลายสายพันธุ์ ตั้งแต่พันธุ์ที่บานเร็วไปจนถึงบานช้า ทำให้ช่วงชมดอกไม้นานกว่าสถานที่ที่มีเพียงสายพันธุ์เดียว ทุกฤดูใบไม้ผลิยังมีการจัด “เทศกาลซากุระปราสาทนิโจ” และประดับไฟยามค่ำคืนด้วย ตอนที่มาแม้จะใกล้สิ้นสุดฤดูซากุระแล้ว แต่โชคดีที่ยังได้เห็นซากุระบานสะพรั่งอยู่ไม่น้อย
ปราสาทนิโจยังมีความสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นยุคใหม่ โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนรุ่นที่ 15 ได้สอบถามความคิดเห็นเรื่องการคืนอำนาจการปกครองที่พระราชวังนิโนมารุ ก่อนจะเสนอคืนอำนาจให้ราชสำนัก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าการปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะกำลังสิ้นสุดลง ปัจจุบันเมื่อเข้าชมพระราชวังนิโนมารุ ก็ยังเห็นหุ่นจำลองเหตุการณ์ในห้องโถงใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ช่วงนี้ได้
อีกจุดที่น่าสนใจมากของพระราชวังนิโนมารุคือระเบียงที่เรียกกันว่า “อูกูอิสึบาริ” ซึ่งจะส่งเสียงเมื่อเดิน ตอนนั้นพยายามทดสอบอย่างมากว่าจะเดินโดยไม่ให้เกิดเสียงเลยได้ไหม แต่ปรากฏว่าเป็นไปไม่ได้จริงๆ แค่ลงน้ำหนักก็มีเสียงแล้ว
ส่วนที่ชอบที่สุดยังคงเป็นประตูคารามงก่อนเข้าสู่พระราชวังนิโนมารุ หลังคามุงเปลือกไม้ฮิโนกิมีหน้าจั่วคาราฮาฟุทั้งด้านหน้าและด้านหลัง บนประตูเต็มไปด้วยงานแกะสลักสีสันสดใส ทั้งสน ไผ่ บ๊วย นกกระเรียน และสิงโตจีน งดงามหรูหรามากจริงๆ อาคารดั้งเดิมหลายแห่งในเกียวโตมักให้ความรู้สึกเรียบขรึม แต่ประตูคารามงของปราสาทนิโจและศาลเจ้าโฮโกกุกลับเป็นคนละแนวกันโดยสิ้นเชิง แค่มองก็สัมผัสได้จริงๆ ว่าการมีอำนาจกับไม่มีอำนาจนั้นต่างกัน
เดิมปราสาทนิโจก็มีหอปราการหลักห้าชั้น เชื่อกันว่าย้ายมาจากปราสาทฟูชิมิ แต่ถูกฟ้าผ่าและไฟไหม้ในปี 1750 หลังจากนั้นก็ไม่ได้สร้างขึ้นใหม่ ปัจจุบันจึงทำได้เพียงขึ้นไปยังฐานหอปราการเพื่อชมซากและทิวทัศน์โดยรอบ รู้สึกน่าเสียดายเล็กน้อย แต่หากมองอีกมุม สิ่งที่ล้ำค่าจริงๆ ของปราสาทนิโจกลับไม่ใช่หอปราการ แต่คือการที่พระราชวังนิโนมารุได้รับการอนุรักษ์ไว้ พระราชวังเดิมของปราสาทเอโดะ ปราสาทโอซาก้า และปราสาทนาโกย่าส่วนใหญ่สูญหายไปแล้ว ส่วนพระราชวังฮมมารุของปราสาทนาโกย่าก็เพิ่งสร้างจำลองขึ้นใหม่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้โดยอ้างอิงจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ แม้ปราสาทคาวาโกเอะจะยังเก็บรักษาพระราชวังฮมมารุบางส่วนไว้ แต่ก็ไม่เหลือขนาดที่เป็นหมู่อาคารพระราชวังสมบูรณ์แล้ว ขณะที่พระราชวังนิโนมารุของปราสาทนิโจได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างครบถ้วน รวมถึงภาพวาดบนฉากกั้นของสำนักคาโน งานแกะสลักช่องเหนือประตู และเครื่องประดับโลหะ นี่ต่างหากคือสิ่งที่ทำให้ปราสาทแห่งนี้ไม่อาจมีสิ่งใดมาทดแทนได้อย่างแท้จริงในสถาปัตยกรรมปราสาทญี่ปุ่น
ศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะ
ศาลเจ้าหลักสูงสุดของศาลเจ้าอินาริทั่วประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเชื่อกันว่ามีประมาณ 30,000 แห่ง และเป็นที่เคารพบูชาในฐานะเทพแห่งความอุดมสมบูรณ์ของพืชผล การค้ารุ่งเรือง ความปลอดภัยในครอบครัว การหายจากโรคภัย และการสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 711 จุดเด่นที่ได้รับความสนใจเป็นพิเศษคือ “เซ็มบงโทริอิ” อุโมงค์เสาโทริอิสีแดงชาดที่เรียงต่อกันอยู่ด้านหลังอาคารหลัก
ศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสุดคลาสสิกของเกียวโต และคุ้มค่าที่จะมาอย่างน้อยสักครั้งจริงๆ คงเพราะมีชื่อเสียงมาก ทางเดินเข้าสู่ศาลเจ้าและย่านร้านค้าด้านล่างภูเขาจึงแทบจะคึกคักอยู่ตลอด หากอยากเที่ยวชมแบบสงบหน่อย แนะนำให้มาเช้าๆ เดินชมศาลเจ้าและเสาโทริอิพันต้นให้เสร็จก่อน ตอนลงจากเขาร้านค้าก็เริ่มเปิดพอดี จะได้หาอะไรกินเติมพลังก่อนเดินทางไปยังจุดต่อไป
สิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของศาลเจ้ามากที่สุดย่อมเป็นเสาโทริอิพันต้น เสาโทริอิสีแดงชาดเรียงต่อกันยาวเข้าไปในภูเขา พอได้เดินเข้าไปจริงๆ ก็ยังรู้สึกตื่นตาตื่นใจมาก ครั้งหนึ่งเคยเดินขึ้นเขาอินาริไปตลอดทางจนเกือบถึงบริเวณยอดเขาอิจิโนะมิเนะ ต้องบอกว่าทิวทัศน์บนเขาไม่ได้งดงามตระการตาเป็นพิเศษ แต่บรรยากาศแตกต่างจากด้านล่างอย่างสิ้นเชิง ด้านล่างยังเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว ร้านค้า และเสียงผู้คน แต่ยิ่งเดินสูงขึ้นก็ยิ่งเงียบ สุดท้ายเหลือเพียงป่าเขา เสาโทริอิ และศาลเจ้าเล็กๆ กลับยิ่งให้ความรู้สึกลึกลับอย่างมาก
นอกจากนี้ ข้างจุดสักการะโอคุฉะยังมี “หินโอโมคารุ” ที่มีชื่อเสียงมาก ให้ขอพรหน้าโคมไฟหินก่อน แล้วจึงยกหินทรงลูกแก้วด้านบน หากน้ำหนักจริงเบากว่าที่จินตนาการไว้ แปลว่าคำขอนั้นน่าจะเป็นจริงได้ง่ายกว่า แต่หากรู้สึกว่าหนักกว่าที่คาด ก็หมายความว่าอาจต้องพยายามมากขึ้น ตอนนั้นพอยกขึ้นก็รู้สึกว่าค่อนข้างหนัก ดูท่าจะไม่ใช่ปัญหาที่หิน แต่เป็นเพราะขอพรหนักเกินไปเอง
เอกลักษณ์ที่แท้จริงของศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะไม่ได้มีเพียงเสาโทริอิพันต้นเท่านั้น แต่ยังมีผู้ส่งสารจิ้งจอกที่พบเห็นได้ทั่วบริเวณ หากมีเวลาและแรง แนะนำว่าอย่าหยุดแค่ช่วงต้นของเสาโทริอิพันต้น อย่างน้อยลองเดินขึ้นไปอีกหน่อย แล้วจะได้เห็นศาลเจ้าฟูชิมิ อินาริ ไทฉะในอีกแบบที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ตลาดนิชิกิ
ตลาดนิชิกิตั้งอยู่บนถนนนิชิโคจิโดริ ทางเหนือของถนนชิโจโดริ ซึ่งเป็นถนนสายหลักของเกียวโต จุดเริ่มต้นมาจากการเป็นย่านร้านปลาที่รุ่งเรือง และในปี 1615 ได้รับการรับรองจากรัฐบาลโชกุนเอโดะ จนพัฒนาต่อมาอย่างมาก ที่นี่เป็นที่รู้จักในชื่อ “ครัวแห่งเกียวโต” โดยมีวัตถุดิบเรียงรายมากมาย เช่น ผักเกียวโต ปลาแม่น้ำจากทะเลสาบบิวะ ปลาไพก์คองเกอร์ ปลากุจิ ปลาซาซะคาเระ ยูบะ ฟุนามะสด และผักดอง
ความรู้สึกที่มีต่อตลาดนิชิกิ คล้ายกับการนำย่านร้านค้าแบบญี่ปุ่นมาผสมกับตลาดดั้งเดิมอย่างตลาดคิซุและตลาดโอมิโจ ร้านค้าตลอดทั้งถนนตั้งเรียงรายกันอย่างหนาแน่นมาก ตั้งแต่ผักดองเกียวโต เต้าหู้ ไข่ม้วน อาหารทะเล ของแห้ง ไปจนถึงวากาชิและขนมมัทฉะ แต่ตอนนี้ทางตลาดนิชิกิก็มีประกาศเตือนเป็นพิเศษว่าอย่าเดินไปกินไป หลังจากซื้อแล้วควรกินที่หน้าร้านหรือพื้นที่ที่ร้านกำหนดภายในร้าน
แต่พอเดินเที่ยวจริง ๆ ร้านที่มีที่นั่งกินมีไม่มากนัก จึงควรรองท้องมาก่อนแล้วค่อยมาเดิน ที่นี่ค่อนข้างเหมาะกับการกินของว่าง ส่วนใหญ่ก็ซื้อกลับไปกินที่โรงแรม ครั้งนี้ซื้อไข่ม้วนจากร้านหนึ่งมาด้วย เดิมทีคาดหวังไว้มาก แต่พอกินหมดถึงรู้ว่าตัวเองน่าจะคุ้นกับรสชาติแบบคันโตมากกว่าจริง ๆ กลับมาค้นดูจึงพบว่าไข่ม้วนแบบคันไซเน้นรสชาติน้ำซุป รสค่อนข้างอ่อน สำหรับตัวเองแล้ว แบบคันโตที่ออกหวานและรสชาติชัดกว่ายังคงถูกปากกว่า อีกอย่างที่น่าสนใจมากคือปลาหมึกจิ๋วยัดไส้ไข่นกกระทาที่พบเห็นได้ทั่วไปในตลาด เป็นปลาหมึกจิ๋วทั้งตัวยัดไส้ไข่นกกระทา รูปร่างแปลกตาดี และได้ลองกินที่นี่เป็นครั้งแรก ถือเป็นของกินเล่นที่น่าจดจำมาก
เดินไปจนถึงสุดฝั่งตะวันออกของตลาดนิชิกิ ก็จะถึงศาลเจ้านิชิกิเท็นมังกู เทพประธานของศาลเจ้าแห่งนี้คือซูงาวาระ โนะ มิจิซาเนะ จึงมีชื่อเสียงด้านความเชื่อเกี่ยวกับการศึกษาและสติปัญญาเช่นเดียวกับศาลเจ้าเท็นมังกูแห่งอื่น ๆ และได้รับความนิยมมาก เพราะใครบ้างไม่อยากขอพรเรื่องการเรียนกับสติปัญญา ภายในบริเวณยังมี「สายน้ำนิชิกิ」ที่ผุดขึ้นมาจากใต้ดินลึกราว 30 เมตร หลังเดินตลาดจนสุดแล้วแวะเข้าไปสักการะต่อได้สะดวกมาก
ข้างศาลเจ้านิชิกิเท็นมังกูยังมีร้าน Tamaru Inbo สาขาชินเคียวโกคุที่ทุกครั้งมาก็จะแวะไปเดินดูเป็นพิเศษ「京うふふスタンプ」ของร้านมีลวดลายประมาณหนึ่งพันแบบ ตั้งแต่ลายสไตล์ญี่ปุ่น ธีมเกียวโต ไปจนถึงตราประทับข้อความที่น่าสนใจ สำหรับคนที่ชอบสมุดแพลนเนอร์และตราประทับแล้ว ยั้งใจไม่อยู่จริง ๆ แม้ราคาจะไม่ถูกนัก แต่การออกแบบหน้าตราประทับและคุณภาพการผลิตดีมาก ส่วนตัวรู้สึกว่าราคาสมกับคุณภาพ
