วัดสึคิจิฮงกันจิ | รีวิวของ Holly

โอสุคันนนเป็นวัดที่ควรค่าแก่การสักการะอย่างละเอียด ตัววิหารหลักสีแดงชาดโดดเด่นสะดุดตามาก บรรยากาศภายในบริเวณวัดก็มีชีวิตชีวากว่าที่คิดไว้ ไม่ได้ให้ความรู้สึกเคร่งขรึมหรือห่างเหินจนเกินไป ที่นี่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์กวนอิม และยังเป็นวัดแห่งความศรัทธาในพระกวนอิมที่เป็นตัวแทนสำคัญแห่งหนึ่งของนาโกย่า สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดระหว่างสักการะกลับเป็นฝูงนกพิราบจำนวนมากในบริเวณวัด พวกมันมักแย่งอาหารกันอยู่หน้าวิหารหลัก พอบินขึ้นพร้อมกันเป็นฝูงใหญ่ก็น่ากลัวนิดหน่อย แม้จะไม่ได้ดุร้ายมาก แต่หากจะให้อาหารก็ควรระวังสักหน่อย

เช่นเดียวกับวัดเซ็นโซจิ ที่นี่มักถูกกล่าวว่าเป็นวัดที่จับได้เซียมซีใบไม่ดีค่อนข้างง่าย โชคดีที่มาเยือนหลายครั้งและได้ใบดีทุกครั้ง จึงรู้สึกขอบคุณที่พระกวนอิมคอยคุ้มครอง นอกจากวิหารหลักแล้ว ภายในบริเวณวัดยังมีหอระฆัง ประตูนิโอมง ศาลาชำระล้าง และสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ เครื่องรางและของมงคลที่มอบให้ผู้ศรัทธาก็มีเอกลักษณ์มากเช่นกัน

ใกล้หอระฆังยังมีหุ่นกลไกชื่อ “มูเนฮารุรันมัน” ซึ่งจะแสดงโดยอัตโนมัติทุกวันเวลา 11:00, 13:00, 15:00, 17:00 และ 18:30 โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับโทกูงาวะ มูเนฮารุ เจ้าแคว้นโอวาริ หากสนใจก็สามารถกะเวลาแวะมาชมได้

ถนนคุราชิกิเดนิมตั้งอยู่ในย่านบิคังคุราชิกิ ก่อนหน้านี้เคยเห็นรายการญี่ปุ่นแนะนำที่นี่ สิ่งที่โด่งดังที่สุดคือ “ซาลาเปาเดนิม” และ “ไอศกรีมซอฟต์เสิร์ฟเดนิม” สีฟ้า แต่พอได้เห็นสีจริง ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยอยากอาหารขึ้นมาเสียอย่างนั้น สุดท้ายเลยไม่ได้ลอง

แม้จะชื่อว่า “ถนนเดนิม” แต่จริง ๆ แล้วดูคล้ายพื้นที่การค้าในตรอกสั้น ๆ มากกว่า มีสินค้าจากแบรนด์เดนิมของโคจิมะ ทั่วทั้งบริเวณตั้งแต่ป้าย ของตกแต่ง ไปจนถึงสินค้า ล้วนใช้โทนสีน้ำเงินเป็นจำนวนมาก จึงยิ่งโดดเด่นมากท่ามกลางย่านบิคังคุราชิกิที่ส่วนใหญ่เป็นกำแพงสีขาวและหลังคากระเบื้องสีดำ

สิ่งที่น่าสนใจของที่นี่คือไม่ได้เป็นแค่ “จุดถ่ายรูปสีฟ้า” เท่านั้น แต่เบื้องหลังยังเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมท้องถิ่นของคุราชิกิจริง ๆ โดยเฉพาะโคจิมะที่พัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอและเดนิมมาอย่างยาวนาน และยังเป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของกางเกงยีนส์ที่ผลิตในญี่ปุ่น ดังนั้นการเห็นองค์ประกอบเกี่ยวกับเดนิมจำนวนมากในคุราชิกิจึงไม่ใช่ธีมท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นมาแบบฝืน ๆ แต่เป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมท้องถิ่น

ตอนนั่งรถไฟยังบังเอิญเจอนักเรียนมัธยมปลายกำลังกลับจากโรงเรียน และเห็นว่าเสื้อนอกของเครื่องแบบนักเรียนให้ความรู้สึกเหมือนเดนิม ซึ่งเป็นสิ่งที่ตอนเป็นนักเรียนไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อน อุตสาหกรรมท้องถิ่นผสานเข้ากับชีวิตประจำวันอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นเรื่องที่พิเศษจริง ๆ

หากตารางเดินทางไม่เอื้อให้แวะไปโคจิมะอีกแห่ง ถนนคุราชิกิเดนิมก็เหมาะจะเป็นทางเลือกสำหรับสัมผัสวัฒนธรรมเดนิมแบบง่าย ๆ ผู้ที่สนใจกางเกงยีนส์ ผ้าแคนวาส และผลิตภัณฑ์จากผ้าจะยิ่งเดินดูได้เพลิน ส่วนถ้าเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป ก็ถือว่าเป็นจุดท่องเที่ยวเล็ก ๆ ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นในย่านบิคังได้เช่นกัน

อีกอย่าง ห้องน้ำสาธารณะบริเวณด้านหลังถนนเดนิมก็ออกแบบได้สวยมาก และเข้ากับทัศนียภาพโดยรอบอย่างกลมกลืน แม้แต่จุดเล็ก ๆ แบบนี้ก็ทำให้รู้สึกได้ว่าคุราชิกิใส่ใจรายละเอียดของพื้นที่ท่องเที่ยวจริง ๆ

หากต้องการสะสมโกะชูอินที่โชเร็นอิน มนเซกิ ส่วนตัวยังแนะนำให้มาในช่วงกลางวันมากกว่า ในช่วงเปิดให้เข้าชมเป็นกรณีพิเศษตอนกลางคืน โกะชูอินที่จุดให้บริการมักเป็นแบบที่เขียนเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นหลัก หากต้องการให้เขียนสดตรงนั้น โอกาสจะมีมากกว่าเมื่อมาในช่วงกลางวัน

การประดับไฟตอนกลางคืนสวยจริง ๆ สวนและอาคารภายใต้แสงสลัวให้บรรยากาศที่เงียบสงบและลึกลับมาก แต่ข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน คือรายละเอียดของอาคารหลายส่วนมองเห็นได้ไม่ชัดนัก หากจุดประสงค์หลักคือชมตัวอาคาร ภาพวาดบนฉากกั้น และสวนของโชเร็นอิน กลับจะแนะนำช่วงกลางวันมากกว่า

ภายในบริเวณโชเร็นอิน นอกจากคาโจเด็น โคโกโช วิหารหลัก และชินเด็นแล้ว สวนหลักยังมีสวนแบบเดินชมรอบสระซึ่งมีสระริวชินเป็นศูนย์กลาง และเล่ากันว่าออกแบบโดยโซอามิ นอกจากนี้ยังมี “สวนคิริชิมะ” ซึ่งเชื่อกันว่ามีความเกี่ยวข้องกับโคโบริ เอ็นชู ที่จริงแล้วสถานที่เหล่านี้เหมาะกับการค่อย ๆ ชมในเวลากลางวันมากกว่า โดยเฉพาะรายละเอียดของสวน สัดส่วนของอาคาร และการยืมทิวทัศน์ ซึ่งในตอนกลางคืนจะถูกแสงไฟกลบไปไม่น้อย

อีกทั้งค่าเข้าชมรอบพิเศษตอนกลางคืนก็มักจะแพงกว่าการเข้าชมตามปกติในช่วงกลางวันเล็กน้อย ดังนั้นหากไม่ได้มาเพื่อชมแสงไฟโดยเฉพาะ ส่วนตัวรู้สึกว่าการมาในช่วงกลางวันคุ้มค่ากว่าโดยรวม แน่นอนว่าหากชอบบรรยากาศเงียบสงบและมีความลึกลับเล็กน้อยของวัดในยามค่ำคืน การประดับไฟของโชเร็นอินก็ยังคุ้มค่าที่จะมาสัมผัสสักครั้ง

ตอนนั้นยังมีประสบการณ์ถ่ายภาพไม่มากพอ พอย้อนกลับมาดูตอนนี้ก็รู้สึกว่าเสียดายการประดับไฟในคืนนั้นเล็กน้อย แสงไฟยามค่ำคืนของโชเร็นอินค่อนข้างมืดอยู่แล้ว หลายบริเวณไม่ได้ใช้วิธี “ส่องให้อาคารทั้งหลังสว่าง” แต่ใช้แสงเฉพาะจุดเพื่อสร้างบรรยากาศ ดังนั้นหากต้องการถ่ายภาพ ควรเตรียมกล้องหรือโทรศัพท์ที่ถ่ายกลางคืนได้ดีไว้ล่วงหน้า หากวันนั้นแม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่สว่างมาก ก็จะยิ่งต้องพึ่งประสิทธิภาพของอุปกรณ์และความนิ่งขณะถือถ่ายมากขึ้น