โอสุคันนน | รีวิวของ Holly

เดิมทีวัดสึคิจิฮงกันจิเป็นเพียงสถานที่ที่วางแผนจะแวะระหว่างทางไปตลาดสึคิจิ แต่พอได้มาเห็นจริง ๆ กลับรู้สึกประทับใจกับสถาปัตยกรรมของที่นี่มาก วิหารหลักในปัจจุบันออกแบบโดยอิโต ชูตะ นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม รูปลักษณ์ภายนอกมีกลิ่นอายสถาปัตยกรรมพุทธแบบอินเดียและเอเชียใต้อย่างเข้มข้น ทั้งโดม วัสดุหิน และรูปทรงโดยรวมล้วนแตกต่างจากภาพจำของวัดญี่ปุ่นทั่วไปโดยสิ้นเชิง

แต่สิ่งที่น่าสนใจจริง ๆ คือเมื่อเดินเข้าไปใกล้จะพบว่า ภายในยังคงรักษาความประณีตอันเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นงานแกะสลักรูปสัตว์ รายละเอียดการตกแต่ง กระจกสี และการจัดวางภายใน ไม่ใช่แค่ยกสไตล์อินเดียมาใช้ตรง ๆ แต่ผสมผสานสุนทรียะและงานฝีมือแบบญี่ปุ่นเข้าไปมากมาย ทำให้โดยรวมดูแปลกตาเหมือนอยู่ต่างประเทศ แต่เมื่อมองอย่างละเอียดกลับให้ความรู้สึกเป็นญี่ปุ่นมาก การผสมผสานแบบนี้ถือว่าไม่ค่อยพบในวัดญี่ปุ่นจริง ๆ

ภายในวิหารหลักยังมีออร์แกนท่อขนาดใหญ่ ซึ่งดูพิเศษมากเมื่ออยู่ในพื้นที่ของวัดพุทธ น่าเสียดายที่บริเวณสักการะห้ามถ่ายภาพ ไม่อย่างนั้นความแตกต่างระหว่างภายนอกกับภายในคงจะยิ่งชัดเจน เพราะภายในวิหารหลักก็ดูคล้ายกับวัดฮงกันจิหลาย ๆ แห่ง

นอกจากนี้ คาเฟ่ Tsumugi ข้างวัดสึคิจิฮงกันจิก็มีชื่อเสียงเช่นกัน เมนูเด่นคือ “อาหารเช้า 18 อย่าง” ซึ่งสามารถลิ้มลองอาหารญี่ปุ่นหลากหลายชนิดในปริมาณเล็ก ๆ ได้ในคราวเดียว ครั้งนี้ไม่ได้สังเกตเวลาให้บริการอาหารเช้าเป็นพิเศษ จึงรู้สึกเสียดายนิดหน่อย หากตั้งใจจะไปหาอะไรกินต่อที่ตลาดสึคิจิ แนะนำให้กะปริมาณอาหารให้ดี ไม่อย่างนั้นอาจอิ่มก่อนจะได้เดินตลาดเสียอีก

ถนนคุราชิกิเดนิมตั้งอยู่ในย่านบิคังคุราชิกิ ก่อนหน้านี้เคยเห็นรายการญี่ปุ่นแนะนำที่นี่ สิ่งที่โด่งดังที่สุดคือ “ซาลาเปาเดนิม” และ “ไอศกรีมซอฟต์เสิร์ฟเดนิม” สีฟ้า แต่พอได้เห็นสีจริง ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยอยากอาหารขึ้นมาเสียอย่างนั้น สุดท้ายเลยไม่ได้ลอง

แม้จะชื่อว่า “ถนนเดนิม” แต่จริง ๆ แล้วดูคล้ายพื้นที่การค้าในตรอกสั้น ๆ มากกว่า มีสินค้าจากแบรนด์เดนิมของโคจิมะ ทั่วทั้งบริเวณตั้งแต่ป้าย ของตกแต่ง ไปจนถึงสินค้า ล้วนใช้โทนสีน้ำเงินเป็นจำนวนมาก จึงยิ่งโดดเด่นมากท่ามกลางย่านบิคังคุราชิกิที่ส่วนใหญ่เป็นกำแพงสีขาวและหลังคากระเบื้องสีดำ

สิ่งที่น่าสนใจของที่นี่คือไม่ได้เป็นแค่ “จุดถ่ายรูปสีฟ้า” เท่านั้น แต่เบื้องหลังยังเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมท้องถิ่นของคุราชิกิจริง ๆ โดยเฉพาะโคจิมะที่พัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอและเดนิมมาอย่างยาวนาน และยังเป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของกางเกงยีนส์ที่ผลิตในญี่ปุ่น ดังนั้นการเห็นองค์ประกอบเกี่ยวกับเดนิมจำนวนมากในคุราชิกิจึงไม่ใช่ธีมท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นมาแบบฝืน ๆ แต่เป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมท้องถิ่น

ตอนนั่งรถไฟยังบังเอิญเจอนักเรียนมัธยมปลายกำลังกลับจากโรงเรียน และเห็นว่าเสื้อนอกของเครื่องแบบนักเรียนให้ความรู้สึกเหมือนเดนิม ซึ่งเป็นสิ่งที่ตอนเป็นนักเรียนไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อน อุตสาหกรรมท้องถิ่นผสานเข้ากับชีวิตประจำวันอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นเรื่องที่พิเศษจริง ๆ

หากตารางเดินทางไม่เอื้อให้แวะไปโคจิมะอีกแห่ง ถนนคุราชิกิเดนิมก็เหมาะจะเป็นทางเลือกสำหรับสัมผัสวัฒนธรรมเดนิมแบบง่าย ๆ ผู้ที่สนใจกางเกงยีนส์ ผ้าแคนวาส และผลิตภัณฑ์จากผ้าจะยิ่งเดินดูได้เพลิน ส่วนถ้าเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป ก็ถือว่าเป็นจุดท่องเที่ยวเล็ก ๆ ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นในย่านบิคังได้เช่นกัน

อีกอย่าง ห้องน้ำสาธารณะบริเวณด้านหลังถนนเดนิมก็ออกแบบได้สวยมาก และเข้ากับทัศนียภาพโดยรอบอย่างกลมกลืน แม้แต่จุดเล็ก ๆ แบบนี้ก็ทำให้รู้สึกได้ว่าคุราชิกิใส่ใจรายละเอียดของพื้นที่ท่องเที่ยวจริง ๆ

หากต้องการสะสมโกะชูอินที่โชเร็นอิน มนเซกิ ส่วนตัวยังแนะนำให้มาในช่วงกลางวันมากกว่า ในช่วงเปิดให้เข้าชมเป็นกรณีพิเศษตอนกลางคืน โกะชูอินที่จุดให้บริการมักเป็นแบบที่เขียนเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นหลัก หากต้องการให้เขียนสดตรงนั้น โอกาสจะมีมากกว่าเมื่อมาในช่วงกลางวัน

การประดับไฟตอนกลางคืนสวยจริง ๆ สวนและอาคารภายใต้แสงสลัวให้บรรยากาศที่เงียบสงบและลึกลับมาก แต่ข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน คือรายละเอียดของอาคารหลายส่วนมองเห็นได้ไม่ชัดนัก หากจุดประสงค์หลักคือชมตัวอาคาร ภาพวาดบนฉากกั้น และสวนของโชเร็นอิน กลับจะแนะนำช่วงกลางวันมากกว่า

ภายในบริเวณโชเร็นอิน นอกจากคาโจเด็น โคโกโช วิหารหลัก และชินเด็นแล้ว สวนหลักยังมีสวนแบบเดินชมรอบสระซึ่งมีสระริวชินเป็นศูนย์กลาง และเล่ากันว่าออกแบบโดยโซอามิ นอกจากนี้ยังมี “สวนคิริชิมะ” ซึ่งเชื่อกันว่ามีความเกี่ยวข้องกับโคโบริ เอ็นชู ที่จริงแล้วสถานที่เหล่านี้เหมาะกับการค่อย ๆ ชมในเวลากลางวันมากกว่า โดยเฉพาะรายละเอียดของสวน สัดส่วนของอาคาร และการยืมทิวทัศน์ ซึ่งในตอนกลางคืนจะถูกแสงไฟกลบไปไม่น้อย

อีกทั้งค่าเข้าชมรอบพิเศษตอนกลางคืนก็มักจะแพงกว่าการเข้าชมตามปกติในช่วงกลางวันเล็กน้อย ดังนั้นหากไม่ได้มาเพื่อชมแสงไฟโดยเฉพาะ ส่วนตัวรู้สึกว่าการมาในช่วงกลางวันคุ้มค่ากว่าโดยรวม แน่นอนว่าหากชอบบรรยากาศเงียบสงบและมีความลึกลับเล็กน้อยของวัดในยามค่ำคืน การประดับไฟของโชเร็นอินก็ยังคุ้มค่าที่จะมาสัมผัสสักครั้ง

ตอนนั้นยังมีประสบการณ์ถ่ายภาพไม่มากพอ พอย้อนกลับมาดูตอนนี้ก็รู้สึกว่าเสียดายการประดับไฟในคืนนั้นเล็กน้อย แสงไฟยามค่ำคืนของโชเร็นอินค่อนข้างมืดอยู่แล้ว หลายบริเวณไม่ได้ใช้วิธี “ส่องให้อาคารทั้งหลังสว่าง” แต่ใช้แสงเฉพาะจุดเพื่อสร้างบรรยากาศ ดังนั้นหากต้องการถ่ายภาพ ควรเตรียมกล้องหรือโทรศัพท์ที่ถ่ายกลางคืนได้ดีไว้ล่วงหน้า หากวันนั้นแม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่สว่างมาก ก็จะยิ่งต้องพึ่งประสิทธิภาพของอุปกรณ์และความนิ่งขณะถือถ่ายมากขึ้น