รีวิวของ Holly หน้า 2/8

สถานีโตเกียวเองก็เป็นสถานที่ที่ควรใช้เวลาชื่นชมสักหน่อย อาคารสถานีฝั่งมารุโนะอุจิเป็นอาคารอิฐแดงสไตล์คลาสสิกที่ทุกคนคุ้นเคยมากที่สุด เปิดใช้งานในปี 1914 และสร้างในรูปแบบ “สไตล์ทัตสึโนะ” ซึ่งออกแบบโดยทัตสึโนะ คิงโกะ อาคารสถานีมารุโนะอุจิในปัจจุบันก็เป็นอาคารประวัติศาสตร์สำคัญที่ได้รับการบูรณะและอนุรักษ์ไว้ หากชอบสถาปัตยกรรมคลาสสิก เวลาผ่านสถานีก็ลองชมรายละเอียดภายนอกให้ดี จะพบว่ามีหลายจุดที่น่าดู
แม้เส้นทางสัญจรภายในสถานีโตเกียวจะเข้าใจง่ายกว่าสถานีชินจูกุ แต่ตัวสถานีก็ยังมีขนาดใหญ่มาก โดยเฉพาะระยะทางระหว่างทางออกต่าง ๆ ทางเดินใต้ดิน และพื้นที่เปลี่ยนสายที่ค่อนข้างไกล แค่เดินจากฝั่งยาเอสุไปยังจุดเปลี่ยนสายอื่น ๆ ก็ใช้เวลามากกว่า 5-6 นาทีแล้ว หากวางแผนเปลี่ยนขบวนที่สถานีโตเกียวและมาเป็นครั้งแรก ควรเผื่อเวลาสำหรับเดินภายในสถานีและหาทางไว้จริง ๆ
บริเวณทางออกยาเอสุใต้เป็นจุดขึ้นรถบัสด่วนที่สำคัญ รวมถึง AIRPORT BUS TYO-NRT ที่มุ่งหน้าไปสนามบินนาริตะก็ขึ้นได้จากบริเวณนี้ รอบ ๆ ยังมีจุดขึ้นรถบัสสายอื่น ๆ ทั้งในเมืองและระยะไกล สำหรับผู้ที่มาโตเกียวเป็นครั้งแรก สถานีโตเกียวไม่ได้เป็นเพียงสถานีใหญ่สำหรับเปลี่ยนสายชินคันเซ็นและ JR เท่านั้น แต่ยังเป็นศูนย์กลางการเดินทางสำคัญสำหรับไปสนามบินและเมืองอื่น ๆ อีกด้วย

ครั้งนี้มาถึงวัดเบียวโดอินตรงกับวันที่ฝนตกพอดี อาจเพราะมีนักท่องเที่ยวน้อยลงในวันฝนตก แม้จะเป็นสถานที่ยอดนิยมแต่ผู้คนจึงไม่มากนัก อีกทั้งทางเดินภายในบริเวณวัดเป็นทางกรวดทั้งหมด ทำให้เดินได้ค่อนข้างสะดวกแม้ฝนตก การมาเยือนครั้งนี้ยังตรงกับฤดูซากุระพอดี แม้ฝนจะทำให้ดอกซากุระบางส่วนเริ่มร่วงแล้ว แต่ก็ทำให้ไม่รู้สึกแออัดเหมือนที่มักพบในฤดูซากุระ ดอกซากุระท่ามกลางสายฝน ผืนน้ำในสระ และสถาปัตยกรรมสไตล์ยุคเฮอัน กลับเผยความงามอันสงบนิ่ง ทำให้ตลอดการเดินชมรู้สึกสบายกว่าที่คาดไว้
ฝนเพิ่งเริ่มตกเมื่อมาถึงเกียวโต ครั้งนี้จึงแวะซื้อร่มใสจากร้านสะดวกซื้อแบบกะทันหัน ด้วยงบประมาณที่มีจึงเลือกร่มที่ถูกที่สุดในร้าน ซึ่งบังเอิญเป็นร่มใส พอได้ใช้จริงจึงพบว่าสะดวกมาก โดยเฉพาะเวลาถ่ายรูปใต้ต้นซากุระหรือหน้าวัดเบียวโดอิน ร่มใสจะไม่บดบังทิวทัศน์ตรงหน้า ครั้งนี้จึงเพิ่งเข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมตามท้องถนนในญี่ปุ่นถึงเห็นร่มใสบ่อยมาก
บริเวณวัดเบียวโดอินกว้างกว่าที่คิดไว้มาก เมื่อเดินเข้าไปจริง ๆ จะพบว่าไม่ได้มีเพียงวิหารฟีนิกซ์ที่ควรชมเท่านั้น แต่สวน สระน้ำ และทิวทัศน์จากมุมต่าง ๆ โดยรอบก็น่าสนใจเช่นกัน ตัวอาคารมีรูปแบบยุคเฮอันที่เด่นชัดมาก โดยเฉพาะภาพวิหารฟีนิกซ์ที่ตั้งอยู่หน้าสระน้ำ ซึ่งชวนให้นึกถึงที่พำนักในอุดมคติที่เหล่าขุนนางในสมัยนั้นใฝ่หา เดิมทีวัดเบียวโดอินก็คือบ้านพักตากอากาศในอุจิที่ฟูจิวาระ โนะ โยริมิจิดัดแปลงให้เป็นวัด เมื่อมองจากภูมิหลังนี้ก็เข้าใจได้ว่าทำไมสภาพแวดล้อมทั้งหมดจึงมีกลิ่นอายของชนชั้นสูงในยุคเฮอันอย่างเข้มข้น
หากมีเวลา ขอแนะนำให้เข้าไปชม “พิพิธภัณฑ์เบียวโดอินโฮโชคัง” ภายในจัดเก็บทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญและวัตถุล้ำค่าของวัดเบียวโดอินไว้ไม่น้อย ทำให้ได้เห็นรายละเอียดทางประวัติศาสตร์มากมายที่ไม่อาจเข้าใจได้โดยตรงจากภายนอกวิหารฟีนิกซ์ อย่างไรก็ตาม ส่วนนี้ก็ขึ้นอยู่กับความสนใจด้านโบราณวัตถุทางประวัติศาสตร์ของแต่ละคน เพราะต้องเสียค่าเข้าชม แต่ส่วนตัวคิดว่าคุ้มค่ามาก
สำหรับตัวเอง วัดเบียวโดอินยังมีความหมายพิเศษอีกอย่าง โกะชูอินชิ้นแรกได้มาจากที่นี่ และอาจกล่าวได้ว่าครั้งนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของนิสัยสะสมโกะชูอินในเวลาต่อมา
โดยรวมแล้ว แม้การมาเที่ยววัดเบียวโดอินครั้งนี้จะเจอฝนและดอกซากุระบางส่วนก็ร่วงไปแล้ว แต่กลับชอบทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิที่ไม่สมบูรณ์แบบเช่นนี้มากกว่า ทำให้การมาเยือนครั้งนี้ทิ้งความประทับใจที่แตกต่างจากวันอากาศแจ่มใสอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งร่มใสยังกลายเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากเล็ก ๆ ที่มีประโยชน์เวลาถ่ายรูปโดยไม่คาดคิด ทำให้การเดินทางในวันฝนตกครั้งนี้มีความทรงจำที่น่าสนใจเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง

ครั้งนี้มาที่อิโตคิวเอมง สาขาอุจิ ตรงกับวันที่ฝนตกพอดี อาจเป็นเพราะสภาพอากาศ คนในร้านจึงไม่มากอย่างที่คิด นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลองพาร์เฟต์ดังโงะมัทฉะ รสมัทฉะเข้มข้นมาก เครื่องที่ใส่มาด้วยก็หลากหลาย ทำให้ได้สัมผัสเนื้อสัมผัสที่แตกต่างกัน โดยรวมทำได้ดีกว่าที่คาดไว้
โดยรวมแล้ว คิดว่าขนมมัทฉะของอิโตคิวเอมงควรค่าแก่การลอง โดยเฉพาะคนที่ชอบรสมัทฉะเข้มข้นน่าจะถูกใจ แต่สาขาอุจิอยู่ห่างจากสถานที่ท่องเที่ยวหลักในตัวเมืองอุจิเล็กน้อย หากแผนเที่ยวเน้นบริเวณแม่น้ำอุจิและวัดเบียวโดอินเป็นหลัก การตั้งใจเดินทางมาที่นี่ต้องเผื่อเวลาเพิ่มสักหน่อย

เดิมทีวัดสึคิจิฮงกันจิเป็นเพียงสถานที่ที่วางแผนจะแวะระหว่างทางไปตลาดสึคิจิ แต่พอได้มาเห็นจริง ๆ กลับรู้สึกประทับใจกับสถาปัตยกรรมของที่นี่มาก วิหารหลักในปัจจุบันออกแบบโดยอิโต ชูตะ นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม รูปลักษณ์ภายนอกมีกลิ่นอายสถาปัตยกรรมพุทธแบบอินเดียและเอเชียใต้อย่างเข้มข้น ทั้งโดม วัสดุหิน และรูปทรงโดยรวมล้วนแตกต่างจากภาพจำของวัดญี่ปุ่นทั่วไปโดยสิ้นเชิง
แต่สิ่งที่น่าสนใจจริง ๆ คือเมื่อเดินเข้าไปใกล้จะพบว่า ภายในยังคงรักษาความประณีตอันเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นงานแกะสลักรูปสัตว์ รายละเอียดการตกแต่ง กระจกสี และการจัดวางภายใน ไม่ใช่แค่ยกสไตล์อินเดียมาใช้ตรง ๆ แต่ผสมผสานสุนทรียะและงานฝีมือแบบญี่ปุ่นเข้าไปมากมาย ทำให้โดยรวมดูแปลกตาเหมือนอยู่ต่างประเทศ แต่เมื่อมองอย่างละเอียดกลับให้ความรู้สึกเป็นญี่ปุ่นมาก การผสมผสานแบบนี้ถือว่าไม่ค่อยพบในวัดญี่ปุ่นจริง ๆ
ภายในวิหารหลักยังมีออร์แกนท่อขนาดใหญ่ ซึ่งดูพิเศษมากเมื่ออยู่ในพื้นที่ของวัดพุทธ น่าเสียดายที่บริเวณสักการะห้ามถ่ายภาพ ไม่อย่างนั้นความแตกต่างระหว่างภายนอกกับภายในคงจะยิ่งชัดเจน เพราะภายในวิหารหลักก็ดูคล้ายกับวัดฮงกันจิหลาย ๆ แห่ง
นอกจากนี้ คาเฟ่ Tsumugi ข้างวัดสึคิจิฮงกันจิก็มีชื่อเสียงเช่นกัน เมนูเด่นคือ “อาหารเช้า 18 อย่าง” ซึ่งสามารถลิ้มลองอาหารญี่ปุ่นหลากหลายชนิดในปริมาณเล็ก ๆ ได้ในคราวเดียว ครั้งนี้ไม่ได้สังเกตเวลาให้บริการอาหารเช้าเป็นพิเศษ จึงรู้สึกเสียดายนิดหน่อย หากตั้งใจจะไปหาอะไรกินต่อที่ตลาดสึคิจิ แนะนำให้กะปริมาณอาหารให้ดี ไม่อย่างนั้นอาจอิ่มก่อนจะได้เดินตลาดเสียอีก

โอสุคันนนเป็นวัดที่ควรค่าแก่การสักการะอย่างละเอียด ตัววิหารหลักสีแดงชาดโดดเด่นสะดุดตามาก บรรยากาศภายในบริเวณวัดก็มีชีวิตชีวากว่าที่คิดไว้ ไม่ได้ให้ความรู้สึกเคร่งขรึมหรือห่างเหินจนเกินไป ที่นี่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์กวนอิม และยังเป็นวัดแห่งความศรัทธาในพระกวนอิมที่เป็นตัวแทนสำคัญแห่งหนึ่งของนาโกย่า สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดระหว่างสักการะกลับเป็นฝูงนกพิราบจำนวนมากในบริเวณวัด พวกมันมักแย่งอาหารกันอยู่หน้าวิหารหลัก พอบินขึ้นพร้อมกันเป็นฝูงใหญ่ก็น่ากลัวนิดหน่อย แม้จะไม่ได้ดุร้ายมาก แต่หากจะให้อาหารก็ควรระวังสักหน่อย
เช่นเดียวกับวัดเซ็นโซจิ ที่นี่มักถูกกล่าวว่าเป็นวัดที่จับได้เซียมซีใบไม่ดีค่อนข้างง่าย โชคดีที่มาเยือนหลายครั้งและได้ใบดีทุกครั้ง จึงรู้สึกขอบคุณที่พระกวนอิมคอยคุ้มครอง นอกจากวิหารหลักแล้ว ภายในบริเวณวัดยังมีหอระฆัง ประตูนิโอมง ศาลาชำระล้าง และสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ เครื่องรางและของมงคลที่มอบให้ผู้ศรัทธาก็มีเอกลักษณ์มากเช่นกัน
ใกล้หอระฆังยังมีหุ่นกลไกชื่อ “มูเนฮารุรันมัน” ซึ่งจะแสดงโดยอัตโนมัติทุกวันเวลา 11:00, 13:00, 15:00, 17:00 และ 18:30 โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับโทกูงาวะ มูเนฮารุ เจ้าแคว้นโอวาริ หากสนใจก็สามารถกะเวลาแวะมาชมได้

ถนนคุราชิกิเดนิมตั้งอยู่ในย่านบิคังคุราชิกิ ก่อนหน้านี้เคยเห็นรายการญี่ปุ่นแนะนำที่นี่ สิ่งที่โด่งดังที่สุดคือ “ซาลาเปาเดนิม” และ “ไอศกรีมซอฟต์เสิร์ฟเดนิม” สีฟ้า แต่พอได้เห็นสีจริง ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยอยากอาหารขึ้นมาเสียอย่างนั้น สุดท้ายเลยไม่ได้ลอง
แม้จะชื่อว่า “ถนนเดนิม” แต่จริง ๆ แล้วดูคล้ายพื้นที่การค้าในตรอกสั้น ๆ มากกว่า มีสินค้าจากแบรนด์เดนิมของโคจิมะ ทั่วทั้งบริเวณตั้งแต่ป้าย ของตกแต่ง ไปจนถึงสินค้า ล้วนใช้โทนสีน้ำเงินเป็นจำนวนมาก จึงยิ่งโดดเด่นมากท่ามกลางย่านบิคังคุราชิกิที่ส่วนใหญ่เป็นกำแพงสีขาวและหลังคากระเบื้องสีดำ
สิ่งที่น่าสนใจของที่นี่คือไม่ได้เป็นแค่ “จุดถ่ายรูปสีฟ้า” เท่านั้น แต่เบื้องหลังยังเกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมท้องถิ่นของคุราชิกิจริง ๆ โดยเฉพาะโคจิมะที่พัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอและเดนิมมาอย่างยาวนาน และยังเป็นแหล่งกำเนิดสำคัญของกางเกงยีนส์ที่ผลิตในญี่ปุ่น ดังนั้นการเห็นองค์ประกอบเกี่ยวกับเดนิมจำนวนมากในคุราชิกิจึงไม่ใช่ธีมท่องเที่ยวที่สร้างขึ้นมาแบบฝืน ๆ แต่เป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมท้องถิ่น
ตอนนั่งรถไฟยังบังเอิญเจอนักเรียนมัธยมปลายกำลังกลับจากโรงเรียน และเห็นว่าเสื้อนอกของเครื่องแบบนักเรียนให้ความรู้สึกเหมือนเดนิม ซึ่งเป็นสิ่งที่ตอนเป็นนักเรียนไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อน อุตสาหกรรมท้องถิ่นผสานเข้ากับชีวิตประจำวันอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นเรื่องที่พิเศษจริง ๆ
หากตารางเดินทางไม่เอื้อให้แวะไปโคจิมะอีกแห่ง ถนนคุราชิกิเดนิมก็เหมาะจะเป็นทางเลือกสำหรับสัมผัสวัฒนธรรมเดนิมแบบง่าย ๆ ผู้ที่สนใจกางเกงยีนส์ ผ้าแคนวาส และผลิตภัณฑ์จากผ้าจะยิ่งเดินดูได้เพลิน ส่วนถ้าเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป ก็ถือว่าเป็นจุดท่องเที่ยวเล็ก ๆ ที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นในย่านบิคังได้เช่นกัน
อีกอย่าง ห้องน้ำสาธารณะบริเวณด้านหลังถนนเดนิมก็ออกแบบได้สวยมาก และเข้ากับทัศนียภาพโดยรอบอย่างกลมกลืน แม้แต่จุดเล็ก ๆ แบบนี้ก็ทำให้รู้สึกได้ว่าคุราชิกิใส่ใจรายละเอียดของพื้นที่ท่องเที่ยวจริง ๆ

หากต้องการสะสมโกะชูอินที่โชเร็นอิน มนเซกิ ส่วนตัวยังแนะนำให้มาในช่วงกลางวันมากกว่า ในช่วงเปิดให้เข้าชมเป็นกรณีพิเศษตอนกลางคืน โกะชูอินที่จุดให้บริการมักเป็นแบบที่เขียนเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นหลัก หากต้องการให้เขียนสดตรงนั้น โอกาสจะมีมากกว่าเมื่อมาในช่วงกลางวัน
การประดับไฟตอนกลางคืนสวยจริง ๆ สวนและอาคารภายใต้แสงสลัวให้บรรยากาศที่เงียบสงบและลึกลับมาก แต่ข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน คือรายละเอียดของอาคารหลายส่วนมองเห็นได้ไม่ชัดนัก หากจุดประสงค์หลักคือชมตัวอาคาร ภาพวาดบนฉากกั้น และสวนของโชเร็นอิน กลับจะแนะนำช่วงกลางวันมากกว่า
ภายในบริเวณโชเร็นอิน นอกจากคาโจเด็น โคโกโช วิหารหลัก และชินเด็นแล้ว สวนหลักยังมีสวนแบบเดินชมรอบสระซึ่งมีสระริวชินเป็นศูนย์กลาง และเล่ากันว่าออกแบบโดยโซอามิ นอกจากนี้ยังมี “สวนคิริชิมะ” ซึ่งเชื่อกันว่ามีความเกี่ยวข้องกับโคโบริ เอ็นชู ที่จริงแล้วสถานที่เหล่านี้เหมาะกับการค่อย ๆ ชมในเวลากลางวันมากกว่า โดยเฉพาะรายละเอียดของสวน สัดส่วนของอาคาร และการยืมทิวทัศน์ ซึ่งในตอนกลางคืนจะถูกแสงไฟกลบไปไม่น้อย
อีกทั้งค่าเข้าชมรอบพิเศษตอนกลางคืนก็มักจะแพงกว่าการเข้าชมตามปกติในช่วงกลางวันเล็กน้อย ดังนั้นหากไม่ได้มาเพื่อชมแสงไฟโดยเฉพาะ ส่วนตัวรู้สึกว่าการมาในช่วงกลางวันคุ้มค่ากว่าโดยรวม แน่นอนว่าหากชอบบรรยากาศเงียบสงบและมีความลึกลับเล็กน้อยของวัดในยามค่ำคืน การประดับไฟของโชเร็นอินก็ยังคุ้มค่าที่จะมาสัมผัสสักครั้ง
ตอนนั้นยังมีประสบการณ์ถ่ายภาพไม่มากพอ พอย้อนกลับมาดูตอนนี้ก็รู้สึกว่าเสียดายการประดับไฟในคืนนั้นเล็กน้อย แสงไฟยามค่ำคืนของโชเร็นอินค่อนข้างมืดอยู่แล้ว หลายบริเวณไม่ได้ใช้วิธี “ส่องให้อาคารทั้งหลังสว่าง” แต่ใช้แสงเฉพาะจุดเพื่อสร้างบรรยากาศ ดังนั้นหากต้องการถ่ายภาพ ควรเตรียมกล้องหรือโทรศัพท์ที่ถ่ายกลางคืนได้ดีไว้ล่วงหน้า หากวันนั้นแม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่สว่างมาก ก็จะยิ่งต้องพึ่งประสิทธิภาพของอุปกรณ์และความนิ่งขณะถือถ่ายมากขึ้น

ตอนแรกถนนช้อปปิ้งเซ็นนิจิมาเอะ โดกูยาสุจิทำให้คิดว่าน่าจะคล้ายกับคัปปะบาชิในโตเกียว แต่พอเดินดูจริง ๆ แล้ว ขนาดเล็กกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด คัปปะบาชิมีร้านค้ามากกว่า โดยเฉพาะอุปกรณ์ครัวเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่และอุปกรณ์สำหรับธุรกิจร้านอาหารที่มีตัวเลือกครบกว่ามาก ส่วนเซ็นนิจิมาเอะแม้จะเน้นอุปกรณ์ร้านอาหารเช่นกัน แต่โดยรวมร้านค้ารวมตัวกันหนาแน่นกว่า จึงกลับสะดวกสำหรับนักท่องเที่ยวทั่วไปมากกว่า
หลังจากลองเปรียบเทียบกันแล้ว คิดว่าข้อดีที่โดดเด่นที่สุดของเซ็นนิจิมาเอะ โดกูยาสุจิคือราคา แม้จำนวนสินค้าจะไม่ได้เยอะมหาศาลเหมือนคัปปะบาชิ แต่เครื่องครัว ภาชนะ และของใช้ชิ้นเล็ก ๆ ในครัวหลายอย่างมีราคาดีมาก อีกทั้งสินค้าพื้นฐานที่ควรมีก็มีเกือบครบ ตั้งแต่หม้อ ชาม กระบวย อ่าง มีด ภาชนะ ไปจนถึงสินค้าที่เกี่ยวกับอาหารจำลองก็หาได้ และที่นี่ยังมีกิจกรรมทำอาหารจำลองด้วย หากไม่ได้มาจัดซื้อแบบมืออาชีพ ตัวเลือกที่นี่ก็ถือว่าเพียงพอมากแล้ว
นอกจากนี้ทำเลยังดีมาก บริเวณรอบ ๆ คือย่านนัมบะ เซ็นนิจิมาเอะ นิปปงบาชิ และโดทงโบริ จึงจัดรวมไว้ในแผนเที่ยวกับย่านช้อปปิ้งยอดนิยมอื่น ๆ ได้ง่าย เดินเที่ยวชมไปเรื่อย ๆ แป๊บเดียวก็หมดเวลาไปกว่าครึ่งวัน โดยส่วนตัวคิดว่าที่นี่คล้ายกับ “คัปปะบาชิฉบับย่อส่วน” ขนาดเล็กกว่า แต่ร้านค้ารวมตัวกันมากกว่า และราคาก็มักมีอะไรให้ประหลาดใจ
อีกเรื่องหนึ่ง ตู้จำหน่ายเครื่องดื่มอัตโนมัติตามตรอกซอกซอยในบริเวณนี้ก็น่าสนใจมาก ราคามักถูกกว่าย่านท่องเที่ยวยอดนิยม และบางครั้งยังมีเครื่องดื่มแบบย้อนยุคหรือหายากอยู่ด้วย หากสังเกตระหว่างเดินเที่ยว ก็จะพบเรื่องน่าประหลาดใจเล็ก ๆ แบบนี้ได้ง่ายทีเดียว

ย่านประวัติศาสตร์คุราชิกิบิคังเป็นย่านเมืองเก่าของญี่ปุ่นที่เหมาะกับการค่อย ๆ ชื่นชมและซึมซับบรรยากาศ อีกทั้งยังปราศจากความจงใจปรุงแต่ง ไม่ว่าจะเป็นผนังสีขาว กระเบื้องหลังคาสีดำ แม่น้ำคุราชิกิ ต้นหลิว หรือบ้านเก่าที่ผสมผสานกัน ล้วนทำให้ทั้งย่านมีบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ในตอนกลางวันสามารถจัดแผนไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะโอฮาระ ศาลเจ้าอาจิ ร้านฮายาชิเก็นจูโร พิพิธภัณฑ์คุนิโยชิ และสถานที่อื่น ๆ รวมทั้งแวะชิมขนม เดินดูร้านเล็ก ๆ ซื้อของฝาก และร่วมกิจกรรมต่าง ๆ เมื่อเดินเที่ยวจริง ๆ ใช้เวลามากกว่าที่คิด
เคยมาที่นี่หลายครั้ง สิ่งที่รู้สึกได้ชัดเจนที่สุดคือ คุราชิกิไม่ใช่สถานที่ที่เที่ยวได้หมดในครั้งเดียว ครั้งแรกอาจสนใจทิวทัศน์ริมแม่น้ำอันเป็นเอกลักษณ์และบรรยากาศของย่านเมืองเก่ามากที่สุด แต่ภายหลังก็ได้พบว่าร้านเล็ก ๆ ในตรอก อาคารเก่า ศาลเจ้า และพิพิธภัณฑ์บางแห่งที่ไม่ค่อยสะดุดตา ผสมผสานกันเป็นความสบาย ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ได้สัมผัสทิวทัศน์ที่เกิดจากการบรรจบกันของปัจจุบันกับอดีต โดยเฉพาะเมื่อมาในช่วงเวลาต่างกัน บรรยากาศที่เห็นก็แตกต่างกันไปด้วย
ขอแนะนำอย่างยิ่งให้อยู่จนถึงช่วงเย็นหรือแม้แต่กลางคืน คุราชิกิในตอนกลางวันค่อนข้างคึกคักและมีนักท่องเที่ยวมาก พอถึงช่วงเย็น ผู้คนจะค่อย ๆ แยกย้าย ร้านค้าทยอยปิด บริเวณริมแม่น้ำและถนนผนังสีขาวกลับเงียบสงบลง เมื่อแสงไฟยามค่ำคืนสะท้อนบนผิวน้ำและผนังสีขาว จะให้ความรู้สึกต่างจากตอนกลางวันโดยสิ้นเชิง หากมีเวลา แนะนำให้เผื่ออย่างน้อยครึ่งวันถึงหนึ่งวัน อย่ามองว่าเป็นเพียงสถานที่แวะเที่ยวระหว่างทางใกล้โอกายามะเท่านั้น

ซากุระของปราสาทนิโจมีชื่อเสียงมาก ภายในปราสาทมีซากุระหลายสายพันธุ์ ตั้งแต่พันธุ์ที่บานเร็วไปจนถึงบานช้า ทำให้ช่วงชมดอกไม้นานกว่าสถานที่ที่มีเพียงสายพันธุ์เดียว ทุกฤดูใบไม้ผลิยังมีการจัด “เทศกาลซากุระปราสาทนิโจ” และประดับไฟยามค่ำคืนด้วย ตอนที่มาแม้จะใกล้สิ้นสุดฤดูซากุระแล้ว แต่โชคดีที่ยังได้เห็นซากุระบานสะพรั่งอยู่ไม่น้อย
ปราสาทนิโจยังมีความสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นยุคใหม่ โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนรุ่นที่ 15 ได้สอบถามความคิดเห็นเรื่องการคืนอำนาจการปกครองที่พระราชวังนิโนมารุ ก่อนจะเสนอคืนอำนาจให้ราชสำนัก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าการปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะกำลังสิ้นสุดลง ปัจจุบันเมื่อเข้าชมพระราชวังนิโนมารุ ก็ยังเห็นหุ่นจำลองเหตุการณ์ในห้องโถงใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ช่วงนี้ได้
อีกจุดที่น่าสนใจมากของพระราชวังนิโนมารุคือระเบียงที่เรียกกันว่า “อูกูอิสึบาริ” ซึ่งจะส่งเสียงเมื่อเดิน ตอนนั้นพยายามทดสอบอย่างมากว่าจะเดินโดยไม่ให้เกิดเสียงเลยได้ไหม แต่ปรากฏว่าเป็นไปไม่ได้จริงๆ แค่ลงน้ำหนักก็มีเสียงแล้ว
ส่วนที่ชอบที่สุดยังคงเป็นประตูคารามงก่อนเข้าสู่พระราชวังนิโนมารุ หลังคามุงเปลือกไม้ฮิโนกิมีหน้าจั่วคาราฮาฟุทั้งด้านหน้าและด้านหลัง บนประตูเต็มไปด้วยงานแกะสลักสีสันสดใส ทั้งสน ไผ่ บ๊วย นกกระเรียน และสิงโตจีน งดงามหรูหรามากจริงๆ อาคารดั้งเดิมหลายแห่งในเกียวโตมักให้ความรู้สึกเรียบขรึม แต่ประตูคารามงของปราสาทนิโจและศาลเจ้าโฮโกกุกลับเป็นคนละแนวกันโดยสิ้นเชิง แค่มองก็สัมผัสได้จริงๆ ว่าการมีอำนาจกับไม่มีอำนาจนั้นต่างกัน
เดิมปราสาทนิโจก็มีหอปราการหลักห้าชั้น เชื่อกันว่าย้ายมาจากปราสาทฟูชิมิ แต่ถูกฟ้าผ่าและไฟไหม้ในปี 1750 หลังจากนั้นก็ไม่ได้สร้างขึ้นใหม่ ปัจจุบันจึงทำได้เพียงขึ้นไปยังฐานหอปราการเพื่อชมซากและทิวทัศน์โดยรอบ รู้สึกน่าเสียดายเล็กน้อย แต่หากมองอีกมุม สิ่งที่ล้ำค่าจริงๆ ของปราสาทนิโจกลับไม่ใช่หอปราการ แต่คือการที่พระราชวังนิโนมารุได้รับการอนุรักษ์ไว้ พระราชวังเดิมของปราสาทเอโดะ ปราสาทโอซาก้า และปราสาทนาโกย่าส่วนใหญ่สูญหายไปแล้ว ส่วนพระราชวังฮมมารุของปราสาทนาโกย่าก็เพิ่งสร้างจำลองขึ้นใหม่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้โดยอ้างอิงจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ แม้ปราสาทคาวาโกเอะจะยังเก็บรักษาพระราชวังฮมมารุบางส่วนไว้ แต่ก็ไม่เหลือขนาดที่เป็นหมู่อาคารพระราชวังสมบูรณ์แล้ว ขณะที่พระราชวังนิโนมารุของปราสาทนิโจได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างครบถ้วน รวมถึงภาพวาดบนฉากกั้นของสำนักคาโน งานแกะสลักช่องเหนือประตู และเครื่องประดับโลหะ นี่ต่างหากคือสิ่งที่ทำให้ปราสาทแห่งนี้ไม่อาจมีสิ่งใดมาทดแทนได้อย่างแท้จริงในสถาปัตยกรรมปราสาทญี่ปุ่น