รีวิวของ Holly หน้า 2/6

ถ้าเป็นคนรักเครื่องเขียน มาโตเกียวก็คุ้มมากที่จะมาเดินกินซะ อิโตยะสักครั้ง ทั้งอาคารแบ่งชั้นตามประเภทเครื่องเขียนอย่างชัดเจน มีตั้งแต่ปากกาหมึกซึม สมุดแพลนเนอร์ ผลิตภัณฑ์กระดาษ การ์ด ไปจนถึงอุปกรณ์วาดภาพ โดยเฉพาะสินค้าคุณภาพสูงและดีไซน์โดดเด่นที่มีให้เลือกมาก เหมาะสำหรับซื้อเป็นของขวัญให้คนอื่นหรือให้ตัวเอง

แม้กินซะ อิโตยะจะมีหลายชั้น แต่พื้นที่ในแต่ละชั้นจริง ๆ ไม่ได้ใหญ่มาก จึงไม่ค่อยแนะนำให้ลากกระเป๋าเดินทางมา เพราะทางเดินจะยิ่งดูแออัด สินค้าก็ไม่ใช่เครื่องเขียนที่ใช้ในชีวิตประจำวัน แต่เน้นปากกาหมึกซึม สมุดแพลนเนอร์ กระดาษ อุปกรณ์ศิลปะ และเครื่องเขียนที่มีดีไซน์โดดเด่นมากกว่า โดยเฉพาะผลิตภัณฑ์กระดาษและเครื่องเขียนที่คุ้มค่ากับการค่อย ๆ เดินดูจริง ๆ

โดยรวมแล้ว กินซะ อิโตยะเหมือนเป็นสถานที่สำหรับให้คนรักเครื่องเขียนมาเปิดหูเปิดตาและเลือกซื้อเครื่องเขียนระดับพรีเมียม มากกว่าจะเป็นร้านเครื่องเขียนที่เน้นความหลากหลายหรือซื้อทุกอย่างให้ครบได้ในครั้งเดียว

ความประทับใจที่มีต่อ COREDO มุโรมาจิ ไม่ใช่แค่การเป็นศูนย์การค้าขนาดใหญ่ในย่านนิฮมบาชิ แต่เป็นย่านที่ผสมผสาน “ศูนย์การค้าใหม่” เข้ากับ “บรรยากาศทางประวัติศาสตร์ของนิฮมบาชิยุคเก่า” ได้อย่างเป็นธรรมชาติ ตัวอย่างที่เด่นชัดที่สุดก็คือศาลเจ้าฟุคุโทคุที่อยู่ติดกัน ตอนเห็นครั้งแรกอาจคิดได้ง่าย ๆ ว่าเป็นเพียงศาลเจ้าเล็ก ๆ ที่จัดสร้างขึ้นใหม่หลังการปรับปรุงเมือง แต่จริง ๆ แล้วศาลเจ้าฟุคุโทคุมีประวัติย้อนกลับไปถึงสมัยเฮอัน และเป็นศูนย์กลางความเชื่อเรื่องเทพอินาริที่เก่าแก่มากแห่งหนึ่งในย่านนิฮมบาชิ

ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือ ตอนพัฒนาพื้นที่นิฮมบาชิ มุโรมาจิใหม่ Mitsui Fudosan ไม่ได้มองว่าศาลเจ้าเป็นสิ่งที่ต้องหลีกทางให้พื้นที่เชิงพาณิชย์ แต่กลับนำศาลเจ้าฟุคุโทคุและป่าฟุคุโทคุที่อยู่ข้างกันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของแผนพัฒนาโดยรวม ทำให้ศาลเจ้ายังคงเป็นส่วนหนึ่งของย่านต่อไป ซึ่งเป็นจุดที่ทำให้รู้สึกว่า COREDO มุโรมาจิโดดเด่นที่สุด

ที่นี่เชื่อมร้านเก่าแก่ ศาลเจ้า ประวัติศาสตร์ของถนน และพื้นที่เชิงพาณิชย์สมัยใหม่ที่มีอยู่เดิมในนิฮมบาชิเข้าด้วยกันอีกครั้ง เสาโทริอิสีแดงชาดและอาคารศาลเจ้าไม้ถูกโอบล้อมด้วยตึกสูงสมัยใหม่ ข้าง ๆ ยังมีร้านอาหาร คาเฟ่ และอาคารสำนักงาน แม้ภาพที่เห็นจะดูขัดแย้งกัน แต่พอเดินจริงกลับเข้ากันได้อย่างคาดไม่ถึง ตัว COREDO เองก็เดินเพลิน มีร้านอาหาร ของหวาน ของฝาก และของใช้ในชีวิตประจำวันให้เลือกมากมาย บริเวณใกล้เคียงยังเดินต่อไปยังนิฮมบาชิ มิตสึโคชิ ร้านเก่าแก่ และร้านที่มีเอกลักษณ์ต่าง ๆ ได้ จึงเหมาะมากที่จะจัดเป็นเส้นทางเดินเล่นครึ่งวันในนิฮมบาชิ

ถ้าเดินจนเหนื่อยก็ไปนั่งพักที่ป่าฟุคุโทคุ แล้วแวะสักการะศาลเจ้าฟุคุโทคุระหว่างทาง ลุ้นดูว่าจะถูกลอตเตอรี่จนมีอิสรภาพทางการเงินได้ไหม สิ่งนี้ทำให้ระหว่างศูนย์การค้ากับศาลเจ้าไม่มีเส้นแบ่งที่ชัดเจนมากนัก แต่กลับเหมือนสลับไปมาระหว่างสถานที่ต่าง ๆ ในย่านเดียวกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ครั้งนี้เดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติชูบุไปยังเมืองสึด้วยเรือด่วนนินจา ใช้เวลาประมาณ 45 นาที ล่องข้ามอ่าวอิเสะตรงไปถึงท่าเรือโดยสารสึ แม้ที่ท่าเรือจะมีรถบัสไปสถานีสึ แต่เที่ยวรถไม่ถี่นัก ตอนนั้นมัวแต่ซื้อโกะเซ็นอินจนพลาดรถบัส จึงได้ปลดล็อกประสบการณ์นั่งแท็กซี่ในญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกไปโดยปริยาย

สถานีสึเป็นสถานีที่ JR คินเท็ตสึ และรถไฟอิเสะใช้ร่วมกัน ถ้าใช้ครั้งแรกต้องระวังทิศทางสักหน่อย เมื่อเข้าจากทางออกฝั่งตะวันออกจะไปถึงบริเวณของ JR ก่อนง่ายกว่า หากจะขึ้นคินเท็ตสึก็ต้องเดินตามป้ายภายในสถานีไปยังชานชาลาคินเท็ตสึอีกที

สิ่งที่ประทับใจเกี่ยวกับสถานีสึมากที่สุดกลับเป็น Wi-Fi ตอนนั้นอินเทอร์เน็ตมือถือมีปัญหากะทันหัน จึงต้องอาศัย Wi-Fi ฟรีในบริเวณ JR ค้นหาเส้นทางแบบพอประทัง ออกจากเขต JR แล้วก็แทบใช้ไม่ได้ โชคดีที่ยังพอฝืนใช้จนไปถึงสถานีอุจิยามาดะได้ ตอนนั้นคิดถึงความสะดวกในไต้หวันที่มี Wi-Fi ฟรีตามพื้นที่สาธารณะทั่วไปมาก ๆ แต่ตอนนี้บริการนี้ยุติไปแล้ว ผู้ที่อาจจำเป็นต้องใช้ Wi-Fi กะทันหันควรระวังไว้

เดิมทีแค่มาเดินเล่นที่ย่านช้อปปิ้งเอ็นโดจิ แต่พอเดินจริงกลับรู้สึกว่าบริเวณนี้เงียบเหงากว่าที่คิดมาก พอเข้าใกล้คาบุกิ คาเฟ่ นาโกย่า-สะ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มีคนรวมตัวกันอยู่หน้าทางเข้าจำนวนไม่น้อย บริเวณนั้นคึกคักเป็นพิเศษ เติมชีวิตชีวาให้กับย่านช้อปปิ้งที่เงียบเหงา

เพราะบรรยากาศต่างกันมากจริง ๆ เลยอดหยุดดูไม่ได้ จากป้ายเหมือนจะเกี่ยวข้องกับคาบุกิและการแสดงบนเวที แค่เห็นความกระตือรือร้นและความคาดหวังของเหล่าเด็กสาวขณะรออยู่ตรงนั้น ก็รู้สึกได้ชัดเจนว่านี่น่าจะเป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมท้องถิ่นมาก ๆ พอลองค้นในมือถือจึงรู้ว่าเป็นโรงละครขนาดเล็กที่ผสมผสานองค์ประกอบของคาบุกิ การต่อสู้ด้วยดาบ การเต้นรำ การแสดงตลก และการมีส่วนร่วมกับผู้ชมเข้าด้วยกัน รู้สึกว่าน่าจะเข้าใจง่ายกว่าเคียวเง็น ตอนนั้นก็เคยคิดว่าจะเข้าไปร่วมสนุกด้วยดีไหม แต่ดูจากสถานการณ์เหมือนตั๋วจะหมดแล้ว จึงต้องยอมแพ้

แต่เพราะแบบนี้เอง ที่นี่กลับกลายเป็นสถานที่ที่ประทับใจมากที่สุดตอนเดินย่านช้อปปิ้งเอ็นโดจิ ท่ามกลางย่านการค้าเก่าแก่ที่ค่อนข้างเงียบสงบ จู่ ๆ ก็มีโรงละครเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยพลังและรายล้อมด้วยแฟน ๆ ที่กระตือรือร้น ความแตกต่างช่างมากจริง ๆ

ศาลเจ้าอาซากุสะอยู่ข้างวัดเซ็นโซจิ หลายคนที่มาอาซากุสะมักให้ความสนใจกับวัดเซ็นโซจิจนมองข้ามศาลเจ้าแห่งนี้ไป ที่จริงแล้ว “เทศกาลซันจะ” ซึ่งมีชื่อเสียงมากและจัดขึ้นทุกเดือนพฤษภาคม เป็นเทศกาลใหญ่ประจำปีของศาลเจ้าอาซากุสะ และยังเป็นหนึ่งในกิจกรรมที่คึกคักที่สุดของอาซากุสะตลอดทั้งปี

ครั้งนี้บังเอิญมาในช่วงเทศกาลซันจะ แม้จะไม่ได้ตั้งใจไปจับจองที่ชมช่วงไฮไลต์อย่างขบวนออกจากศาลเจ้าหรือขบวนกลับเข้าศาลเจ้า แต่แค่ภายในบริเวณศาลเจ้าก็คึกคักมากแล้ว และยังได้เห็นชาวบ้านจำนวนมากสวมชุดเทศกาล รวมถึงกิจกรรมต่าง ๆ ขณะที่ศาลเจ้าเคลื่อนที่ไม่ได้ออกแห่ ก็จะประดิษฐานอยู่ภายในบริเวณศาลเจ้าให้ผู้ศรัทธาสักการะ

การเดินชมศาลเจ้าอย่างละเอียดในครั้งนี้ทำให้เพิ่งรู้ว่า เครื่องรางรูปจิ้งจอก “คิตสึเนะมาโมริ” ที่เคยเห็นและมีชื่อเสียงมากนั้น ที่แท้เป็นของที่มอบให้จาก “ศาลเจ้าฮิคังอินาริ” ซึ่งเป็นศาลเจ้าสาขาภายในบริเวณศาลเจ้าอาซากุสะ ศาลเจ้าฮิคังอินาริตั้งอยู่ด้านหลังของบริเวณศาลเจ้า บูชาเทพอุกะโนะมิทามะเป็นเทพประธาน รอบ ๆ มีรูปปั้นหินจิ้งจอกให้เห็นอยู่ไม่น้อย ให้บรรยากาศแตกต่างจากวิหารหลักอันคึกคักของศาลเจ้าอาซากุสะด้านหน้าอย่างมาก หากชอบจิ้งจอกหรือความเชื่อเกี่ยวกับอินาริอยู่แล้ว เมื่อมาวัดเซ็นโซจิ ขอแนะนำให้เดินต่ออีกหน่อยไปชมด้านหลังศาลเจ้าอาซากุสะ

สำหรับฉัน วัดเซ็นโซจิไม่ได้เป็นเพียงหนึ่งในวัดท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของโตเกียว แต่ยังเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันออกเดินทางแสวงบุญตาม “สามวัดเจ้าแม่กวนอิม” ในภายหลังด้วย

ครั้งแรกที่วัดเซ็นโซจิสร้างความประทับใจเป็นพิเศษให้ฉันคือตอนที่มาในช่วงปลายปีซึ่งมีงาน “โทชิโนะอิจิ” เมื่อเทียบกับการมาเที่ยวตามปกติ งานนี้ให้บรรยากาศส่งท้ายปีแบบชาวบ้านที่เข้มข้นกว่า รอบวัดประดับโคมไฟ และตามทางเข้าสู่วัดกับภายในบริเวณวัดก็มีแผงขายของที่เกี่ยวข้องกับการขอพรช่วงปลายปีหลายแบบ การเดินแถววัดเซ็นโซจิในคืนฤดูหนาว ทั้งอากาศเย็น แสงไฟ ควันจากกระถางธูป และฝูงชนที่ผสมผสานกัน ทำให้มีบรรยากาศต่างจากอาซากุสะในตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง และรูปที่ถ่ายในงานโทชิโนะอิจิครั้งนั้น ภายหลังกลับได้รับรางวัลผู้เข้าร่วมจากกิจกรรมถ่ายภาพของ Panasonic อย่างคาดไม่ถึง นับจากครั้งก่อนที่ได้รางวัลก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว จึงยิ่งทำให้รู้สึกว่ามีวาสนาอันแปลกประหลาดเล็กๆ กับเจ้าแม่กวนอิมแห่งอาซากุสะ

หลังจากนั้นจึงกลับมาขอบคุณเจ้าแม่กวนอิมที่คุ้มครอง และลองเสี่ยงเซียมซีด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ ปรากฏว่าได้โชคเล็กน้อย ครั้งนั้นยังขอให้การเดินทางไปวัดไซโฮจิหลังจากนั้นราบรื่นด้วย แม้ว่าฝนจะตกตลอดทางในโตเกียวจนกระทั่งขึ้นรถบัสกลางคืนออกมา แต่พอถึงเกียวโตอากาศกลับแจ่มใส เรื่องนี้จึงทำให้ฉันประทับใจกับการมาสักการะครั้งนั้นมาก

ในการมาอีกหลายครั้งต่อมา เสี่ยงเซียมซีกับเจ้าแม่กวนอิมก็ไม่เคยได้ “โชคร้าย” เลย มักได้ยินกันว่าวัดเซ็นโซจิมีสัดส่วนเซียมซีโชคร้ายไม่น้อย ดังนั้นก่อนเสี่ยงแต่ละครั้งจึงอดประหม่าเล็กน้อยไม่ได้ แต่หลายครั้งต่อมาก็ผ่านไปด้วยดี สำหรับฉันแล้วจึงเหมือนเป็นการคุ้มครองเล็กๆ อย่างหนึ่ง แม้จะรู้ว่าการเสี่ยงเซียมซีย่อมมีเรื่องของความน่าจะเป็น แต่ระหว่างการเดินทาง บางครั้งก็อดทะนุถนอมความบังเอิญที่ลงตัวเช่นนี้ไม่ได้

อาจเป็นเพราะประสบการณ์บางอย่างหลังจากนั้น ประกอบกับการเสี่ยงเซียมซีสามครั้งที่ไม่เคยได้ใบโชคร้าย ตอนนี้ถ้าได้ไปโตเกียวและพอมีเวลา ฉันก็จะพยายามกลับไปไหว้ที่วัดเซ็นโซจิอีก สำหรับฉัน ที่นี่ไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ “ที่ต้องไปเมื่อมาโตเกียวครั้งแรก” อีกแล้ว แต่เหมือนเป็นสถานที่ที่แวะมารายงานตัวกับเจ้าแม่กวนอิมและขอให้เดินทางปลอดภัยทุกครั้งที่เริ่มต้นหรืออยู่ระหว่างการเดินทาง ขอบคุณเจ้าแม่กวนอิมที่คอยคุ้มครองมาตลอด และหวังว่าทุกครั้งที่มาเที่ยวโตเกียวในอนาคต จะยังได้กลับมาสักการะต่อไป

โดยส่วนตัวคิดว่าตั๋วโดยสาร Toei แบบ 1 วันใช้งานได้ดีมาก โดยเฉพาะวันที่ต้องเดินทางหลายครั้งในตัวเมืองโตเกียว ปกติเวลาเที่ยวโตเกียวจะใช้หลักว่า “ระยะไกลใช้รถไฟใต้ดิน ระยะใกล้ใช้รถบัส” แม้รถไฟใต้ดินโตเกียวจะสะดวก แต่สถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่งพอออกจากสถานีแล้วก็ยังต้องเดินอีกระยะหนึ่ง ถ้าไม่อยากเดินตลอดและรู้สึกว่าแท็กซี่แพงเกินไป รถบัส Toei ก็ใช้งานได้ดีมาก อย่างบริเวณตั้งแต่ชินจูกุถึงสถานีโตเกียว รถบัสมีหลายเที่ยว ทำให้เดินทางในเมืองได้อย่างอิสระมากขึ้น

การซื้อตั๋วก็สะดวก นอกจากซื้อจากเครื่องจำหน่ายตั๋วรถไฟใต้ดินแล้ว ยังซื้อกับคนขับบนรถบัส Toei ได้โดยตรง ปกติจะเตรียมภาพหน้าจอชื่อตั๋วหรือรูปตั๋วไว้ให้คนขับดู ทำให้สื่อสารได้เร็วขึ้นมาก

สิ่งที่ต้องระวังคือ แม้จะเป็นตั๋วแบบ 1 วัน แต่รถบัสรอบดึกไม่ได้ใช้ได้ฟรีทั้งหมด ต้องจ่ายส่วนต่างของค่าบริการรอบดึกเพิ่ม และสาย江東01ก็ไม่อยู่ในขอบเขตการใช้งาน

เคยใช้ Have Fun in Okayama 1 Week Free Pass มาแล้วสองครั้ง โดยรวมรู้สึกว่าถ้าเลือกกิจกรรมให้เหมาะก็คุ้มทุนได้ไม่ยาก โดยเฉพาะเมื่อเจอโปรโมชันส่วนลดจากแพลตฟอร์มก็ยิ่งคุ้ม

ชุดที่แนะนำที่สุดคือ คูปองส่วนลด Bic Camera สาขาหน้าสถานีโอคายามะ พาร์เฟต์ผลไม้ของโรงแรม Hotel Granvia Okayama และสิทธิพิเศษสำหรับเดินเที่ยวเขตคุราชิกิบิคัง สองอย่างแรก อย่างหนึ่งใช้งานได้จริง ส่วนอีกอย่างให้ความรู้สึกเพลิดเพลิน ขณะที่คูปองเดินเที่ยวคุราชิกิมีจุดเด่นตรงที่ยืดหยุ่นสูง ใช้เป็นส่วนลดสำหรับขนม ของฝาก พิพิธภัณฑ์ หรือกิจกรรมต่างๆ ได้ ทำให้การเดินเที่ยวคุราชิกิน่าสนุกยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม บัตรนี้มีข้อจำกัดสำคัญอย่างหนึ่ง คือหลังเปิดใช้งานแล้วต้องใช้ให้หมดภายใน 7 วัน หากวางแผนเที่ยวตัวเมืองโอคายามะกับคุราชิกิแยกกันหลายวัน ควรคำนวณเวลาเปิดใช้งานให้ดี เพื่อไม่ให้สุดท้ายแลกรับบางรายการไม่ทัน

จากที่ได้ใช้จริง รู้สึกว่าข้อดีที่ใหญ่ที่สุดคือ ในตัวเลือกมีหลายรายการที่ใช้งานได้จริง และร้านค้าก็เดินทางไปไม่ยุ่งยาก ขอแค่พักอยู่ในโอคายามะ โดยทั่วไปก็ใช้ครบสามตัวเลือกได้สบายๆ หากเดิมทีก็จะเที่ยวทั้งตัวเมืองโอคายามะและคุราชิกิอยู่แล้ว แถมซื้อได้ในราคาโปรโมชันพอดี ถือว่าคุ้มค่ามากจริงๆ

Sora no Eki Komatsu อยู่ที่ชั้น 1 ของสนามบินโคมัตสึ ถือเป็นร้านขายของฝากที่สะดุดตาที่สุดเมื่อเข้ามาในอาคารผู้โดยสาร ภายในร้านเน้นจำหน่ายอาหาร ขนม เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และของใช้ต่าง ๆ จากแถบโคมัตสึและอิชิคาวะ หากก่อนหน้านี้มีเวลาไม่พอซื้อของให้ครบ ก็มาซื้อรวบยอดที่สนามบินเป็นครั้งสุดท้ายได้สะดวก สำหรับคนที่สะสมตราโกะโชอินสำหรับการบินก็สามารถซื้อได้ที่นี่ ตอนนั้นฉันก็ซื้อจากที่นี่เช่นกัน

นอกจากนี้ ตู้กาชาปองใกล้ทางเข้าร้านก็น่าสนใจ แต่ตอนที่ฉันไป ตู้ไม่ได้ให้หยอดเหรียญโดยตรง ต้องเข้าไปแลกโทเคนในร้านก่อนถึงจะหมุนได้ ครั้งแรกฉันไม่รู้ว่าต้องแลกโทเคน เลยหยอดเหรียญเยนลงไปตรง ๆ ผลคือหมุนไม่ได้ พอขอให้พนักงานช่วยถึงได้รู้ว่าต้องแลกโทเคนก่อน

รถบัสที่เชื่อมต่อกับสนามบินโคมัตสึมีเที่ยวไม่ถี่นัก หากบังเอิญขึ้นรถไม่ทันและต้องรออยู่ที่สนามบินสักพัก ก็สามารถซื้อขนมและเครื่องดื่มจากที่นี่มารองท้องได้บ้าง

ครั้งนี้ตอนพักอยู่ที่อาซากุสะ บังเอิญเจอกับเทศกาลซันจะมัตสึริที่จัดขึ้นทุกเดือนพฤษภาคม เนื่องจากเจอโดยไม่ได้วางแผนไว้ จึงไม่สามารถหาเวลาไปร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ได้ แต่จริง ๆ แล้วแค่อยู่แถวอาซากุสะก็ยากที่จะพลาดเทศกาลนี้ไปโดยสิ้นเชิง ระหว่างเดินแถวอาซากุสะและคัปปะบาชิ จะเจอขบวนศาลเจ้าเคลื่อนที่เป็นระยะ ๆ รวมถึงชาวบ้านที่สวมเสื้อฮันเต็นและชุดเทศกาล บรรยากาศแตกต่างจากอาซากุสะที่เห็นเวลามาเที่ยวตามปกติอย่างสิ้นเชิง

ที่พักอยู่ตรงชานเมืองอาซากุสะพอดี ตอนกลางคืนหลังกลับถึงโรงแรม พบว่ามีขบวนศาลเจ้าเคลื่อนที่ผ่านมาบริเวณใกล้ ๆ จึงเดินตามไปช่วงหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ และกลายเป็นความทรงจำที่น่าสนใจมากของทริปนี้ ช่วงเทศกาล โรงแรมและร้านค้าหลายแห่งในละแวกนั้นก็จะแขวนของตกแต่งเกี่ยวกับเทศกาลซันจะมัตสึริ ทำให้สัมผัสได้ทั่วทั้งย่านว่าชาวบ้านมีส่วนร่วมกับงานนี้จริง ๆ ซึ่งน่าสนใจมากสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ